Όταν το κεφάλι μου πάει να σπάσει

Είναι και αυτό ένα βράδυ από εκείνα. Το κεφάλι μου πονάει απίστευτα. Το νιώθω να θέλει να εκραγεί. Ότι και αν παίρνω δε μου κάνει τίποτα. Τηλεφωνώ στο γιατρό. Μου λέει πως είναι φυσιολογικό και να μην πανικοβάλλομαι. Κλείνω το τηλέφωνο. Ξαπλώνω στον καναπέ μου και προσπαθώ να ξεχάσω πως πονάω. Σκέφτομαι μήπως έκανα καμία βλακεία με τα χάπια και μπέρδεψα τις ώρες. Όχι. Όλα είναι σωστά. Μπαίνω στη μπανιέρα. Είμαι γυμνός. Και όμως το κεφάλι μου συνεχίζει να πονά. Σηκώνω το λαιμό μου και το κρατάω με δύναμη αλλά συνεχίζει να με πονάει. Σαπουνίζομαι να καθαριστώ. Νιώθω πως είμαι μολυσμένος. Τραβάω μαλακία για να εκτονωθώ. Δεν την ευχαριστιέμαι γιατί πονάει το κεφάλι μου. Είμαι εξαντλημένος. Το κορμί μου δεν με υπακούει. Πέφτω. Χάνω τις αισθήσεις μου για μερικά δευτερόλεπτα. Ξυπνάω και βρίσκομαι πεσμένος στη μπανιέρα. Δε σηκώνομαι. Το νερό πέφτει πάνω μου και με κάνει να νιώθω καλύτερα. Σηκώνομαι και βγαίνω. Το νεό τρέχει ακόμα. Και εγώ κάθομαι εκεί ανήμπορος.

Ντρέπομαι

Ήταν ένα Παρασκευοσάββατο ωραίο. Ακούγεται κλισέ αλλά πέρασα καλά. Μόνο που έχω κάποιους προβληματισμούς και θα τους μοιραστώ.

Παρασκευή κλασσικά είχα δουλειά ως το απόγευμα. Μετά πήγα για καφεδάκι και ποτό με 3 φίλους (str8 και βαρείς που δεν ξέρουν για μένα). Τώρα θα μου πείτε τι δουλειά έχω με αυτούς. Έτσι είναι οι φίλοι, ταιριάζουν όταν είναι διαφορετικοί. Περάσαμε καλά. Γελάσαμε, μιλήσαμε, σχολιάσαμε. Στο διπλανό τραπέζι κάθονταν δύο κοπέλες που δε ντρέπονταν να δείξουν τη σεξουαλικότητά τους. Αγκαλιάζονταν (σεμνά πάντα), παίζανε με τις μύτες τους (τι γλυκό) κτλ κτλ. Οι φίλοι μου (μιας και ψιλοαγάμητοι str8 αν και ο ένας είναι πολύ ωραίος) εντυπωσιάστηκαν και ξαφνικά βρέθηκα να το σχολιάζω μαζί τους, χωρίς παρόλα αυτά εμένα να μου προξενεί εντύπωση. Και όμως, βρέθηκα να σχολιάζω κάτι που δε θα ήθελα να κάνουν σε μένα.

Κάποια στιγμή ήρθε το θέμα στα πολιτικά και από τα πολιτικά καταλήξαμε στο gay parade και gay pride. Όπου για άλλη μια φορά το έπαιξα (σχεδόν) ανίδεος ενώ θα μπορούσα να πρωτοστατήσω σε άλλη συζήτηση. Και αναρωτιέμαι. Είμαι υποκριτής; Είμαι δειλός; Τι είμαι; Ποια είναι η σχέση μου με αυτούς τους ανθρώπους; Με θεωρούν "φίλο" τους, μου εκμυστηρεύονται πράγματα και εγώ δε μπορώ καν να τους εκμυστηρευτώ ότι είμαι γκέι. Θεωρώ βέβαια πως κάποια πράγματα φαίνονται και τόσα χρόνια έχουν καταλάβει (μιας και ποτέ δε μιλάω για γκόμενες) αλλά λόγια σταράτα ΓΙΟΚ.

Το Σάββατο σηκώθηκα αργά. Άραξα σπίτι. Η αλήθεια είναι πως αισθανόμουν λίγο αποδυναμωμένος και κουρασμένος. Το βράδυ βγήκα πάλι με μια str8 παρέα. Για άλλη μια φορά έκρυψα τη σεξουαλικότητα μου.

Τελικά κάνω σωστά; Να ντρέπομαι ή όχι; Και αν το δηλώσω ανοιχτά;

Καλή κυριακή σε όλους.

Πληγή

Σήμερα στη δουλειά και παλεύοντας να φτιάξω τον υπολογιστή μου, μάτωσα λίγο το δάχτυλό μου. Έτρεξε λίγο αίμα. Πανικοβλήθηκα. Με έπιασε μία ζαλάδα, μία αίσθηση ενοχής. Πίστευα ότι θα αρχίσω να μολύνω τον κόσμο γύρω μου. Ναι. Το αίμα μου ήταν εκεί και ήταν μολυσμένο. Πήγα και το έπλυνα εξαντλητικά. Τώρα που έχω γυρίσει σπίτι κοιτάω τη μικρή πληγή και αναρωτιέμαι πως έτσι θα είναι η ζωή μου από δω και στο εξής. Μία πληγή. Που θα ανοίγει και θα κλείνει και θα μεταβάλλει τη διάθεσή μου και εμένα.

Βγήκα στο μπαλκόνι.

Μυρίζει η νύχτα απόψε γιασεμί...

Πάρε με, ΔΕ μ αγκαλιάζεις και σβήνω...

..Am I ?

Δυναμώστε τα ραδιόφωνα, σηκωθείτε από την καρέκλα (ή το κρεβάτι αν έχετε λαπτοπ) και ξεκινήστε το χορό. Προαιρετικά αφιερώστε το τραγούδι σε εκείνον ή εκείνη που του αξίζει.





Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!

Μια νέα βδομάδα ξεκίνησε

Την Κυριακή το βράδυ βγήκα ραντεβού. Έπειτα από αρκετό καιρό, έπειτα από διάφορες ζυμώσεις μέσα μου, έπειτα από πολύ κόσμο που μίλησα (μέσω dar - ντρέπομαι να την πέσω σε κάποιον έξω ακόμα και αν με κοιτάξει, εκτός πια αν με κοιτάζει με το βλέμμα της κόμπρας). Φυσικά θα αναρωτιέστε αν ήξερε για μένα. Ναι ήξερε και δεν είχε πρόβλημα. Συναντηθήκαμε και πήγαμε βόλτα με το αμάξι του. Ήταν πολύ ενδιαφέρων τύπος και μου άρεσαν όλα αυτά που έλεγε, μου άρεσε που για τα περισσότερα θέματα είχε τη γνώμη του, μου άρεσε που γελούσε με τα αστεία μου, μου άρεσε που μου είπε πως με γουστάρει.

Εγώ πάλι ήμουν μπερδεμένος. Δεν ήξερα αν μου άρεσε, ή μάλλον εκ πρώτης όψεως σίγουρα δεν είναι αυτός που λες γοητευτικός αλλά όπως και να το κάνουμε είχε τον τρόπο του να σε κερδίζει με την κουβέντα του. Τελικά του είπα την αλήθεια, ότι δηλαδή δε μπορώ να τον δω σεξουαλικά, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση.

Τη Δευτέρα το πρωί έγινα ψάρι από τη μέση και κάτω λόγω της ξαφνικής βροχής που με έπιασε μιας και είχα να κάνω κάτι δουλειές στο κέντρο ενώ αργότερα η δουλειά κύλησε ομαλά... Όλη τη μέρα είχα υπνηλία. Δεν ξέρω αν οφειλόταν στην έλλειψη ύπνου ή στα φάρμακα. Ξέρω ότι την πολέμησα και δεν ξάπλωσα παρά μόνο το βράδυ, αφού είχα κάνει ότι ήθελα μέσα στη μέρα μου (ε όχι ό,τι ήθελα αλλά τουλάχιστον αυτά που είχα σαν ελάχιστο στόχο).

Σήμερα Τρίτη μετά το μεσημέρι ένιωθα πονοκεφάλους. Δυστυχώς έφυγα από τη δουλειά (τα ελεύθερα ωράρια είναι το καλύτερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί), ήρθα σπίτι και με το ζόρι είδα το νέο επεισόδιο του prison break. Τώρα σας γράφω αυτό το post και μάλλον θα ξαπλώσω λίγο. Ο γιατρός είπε να μην κουράζω τον εαυτό μου.

Ξέχασα να σας πω πως ο Θ. έχει γενέθλια αύριο. Να του στείλω μήνυμα? Αυτός μου είχε στείλει μήνυμα την πρωτοχρονιά (έπειτα από 4 μήνες σχεδόν που δε μιλάμε). Τυπικά πράγματα πάντα ανταλλάξαμε, μη φανταστείτε.

Καλό τριτόβραδο να έχετε.

Σαββατόβραδο

Είναι Σάββατο βράδυ (οκ πάει προς Κυριακή), δε βγήκα απόψε, δεν είχα όρεξη. Είναι και αυτά τα φάρμακα που μου προκαλούν πονοκεφάλους σε κάποιες περίεργες ώρες και δε μπορώ να τους ελέγξω. Παρόλα αυτά βγήκα χτες βράδυ σε γνωστό club του Γκαζίου, όχι πως πέρασα κάπως ιδιαίτερα καλά, απλά είχα την ευκαιρία να ξεγελάσω τον εαυτό μου και να του δείξω πως μπορείς να διασκεδάσεις και για να επιβεβαιώσω για μία ακόμη φορά τον τρόπο που στέκονται και στήνονται οι γκέι στη χώρα μας στα κάθε λογής πουστομάγαζα..

Κάθομαι και σκέφτομαι τη ζωή μου. Τις περισσότερες φορές νομίζω πως αυτή η ενδοσκόπηση δε βγάζει πουθενά. Δεν έχει νόημα να λες πως θα κάτσεις να σκεφτείς. Δεν καταλήγεις πουθενά. Δεν έχεις αντίλογο, δεν κάνεις διάλογο, δε μπορείς να φτάσεις σε συμπερασμό για τη ζωή σου. Προσπαθώ να καταλάβω αν πρέπει να είμαι ευχαριστημένος, ευτυχισμένος. Κάποιες φορές σκέφτομαι πως ίσως ζητάω πολλά από τη ζωή μου. Παρόλες τις ατυχίες, έχω καταφέρει και είμαι σε μία καλή εργασιακή θέση, έχω γύρω μου φίλους και ανθρώπους που με εκτιμάνε, μήπως όλα τα υπόλοιπα είναι το τίμημα αυτής της "επιτυχίας";

Μήπως όλοι οι άνθρωποι τελικά αναζητούν αυτό που πιστεύουν ότι τους λείπει; Και αν δεν ξέρουμε τι μας λείπει; Αν δεν ξέρουμε που βαδίζουμε, αν δεν ξέρουμε πως θέλουμε να είμαστε; Μήπως έτσι χάνουμε το στόχο μας, αφήνουμε τον εαυτό μας και τα θέλω μας; Προβληματίζομαι και κάποιες φορές φοβάμαι για το αβέβαιο του μέλλοντος...

Έξοδος : Οι τελευταίες εξετάσεις μου ήταν πολύ καλές. Ο γιατρός ήταν πολύ ικανοποιημένος. Για πρώτη φορά μετά από καιρό υπάρχουν φορές που νιώθω υγιής. Η παραπάνω φωτογραφία απλά μου θυμίζει χαρούμενες στιγμές και επειδή έπεσα πάνω της χαζεύοντας είπα να τη μοιραστώ μαζί σας. Καλό ξημέρωμα σε όλους.

Ο αριθμός 250

Πρέπει να ήταν πρωί όταν είχα ραντεβού με το γιατρό για τα αποτελέσματα ακόμα ενός σετ εξετάσεων. Μόνο που εκείνη η μέρα ήταν διαφορετική. Ο γιατρός θα μου έλεγε κάτι που ποτέ δεν περίμενα ότι θα μου πει, κάτι που ήλπιζα ότι δε θα χρειαζόταν να ακούσω, κάτι που θα με έριχνε τόσο πολύ, κάτι που θα μου κατέστρεφε τον κόσμο μου. Τα CD4 των Τ κυττάρων μου είχαν πέσει κάτω από τα 250 που σημαίνει ότι έπρεπε να ξεκινήσω φαρμακευτική αγωγή. Εκεί σταμάτησα και να ακούω και σκεφτόμουν πως θα ζήσω με τα φάρμακα. Είμαι τόσο νέος. Η αυτοπεποίθησή μου έπεσε στο ναδίρ (εκεί είναι ακόμα..) και η ψυχολογία μου ήταν ένας κουβάς σκατά. Ομολογώ ότι στην αρχή δεν προβληματίστηκα πολύ. Το πρόβλημά μου ήταν ότι είχα αποφασίσει να το κρύψω από όλους, επειδή ξέρω πόσο πολύ με αγαπάνε και ότι θα νιώθουν οίκτο. Σιχαίνομαι τον οίκτο. Όπως σιχαίνομαι και την ανθρώπινη αδυναμία μπροστά σε τέτοιες καταστάσεις.

Από τότε νιώθω ότι ζω μέσα σε ένα ψέμμα, μέσα σε μία φούσκα. Λέγοντας ψέμματα στον καθένα για να μπορέσω να καλύψω τα φάρμακά μου, να καλύψω τις παρενέργειες, να καλύψω τον εαυτό μου. Δεν είμαι έτοιμος να το πω σε κανέναν.

Ούτε καν στο Θ. που είναι και η αιτία όλου αυτού μάλλον...

Πάει ο παλιός ο χρόνος...

Λίγες ώρες πριν μας τελειώσει και αυτός ο χρόνος και εγώ είμαι ακόμη εδώ μπροστά στον υπολογιστή και σας γράφω. Σε λίγο θα πάρω τα φάρμακά μου, θα ετοιμαστώ και θα πάω σε ένα φιλικό σπίτι όπου και θα με βρει ο νέος χρόνος, δίπλα σε φίλους.. Παρόλα αυτά έχω πάλι αυτό το περίεργο αίσθημα. Από τη μία θέλω να είμαι μόνος, ίσως φταίει ότι πάντα είχα μια δική μου αυτάρκεια, έναν ιδιαίτερο τρόπο να μένω έξω από τα πράγματα όποτε ήθελα... Από την άλλη μου αρέσει που θα είμαι με φίλους και θα ξεχνιέμαι περνώντας καλά..

Σας εύχομαι τη νέα χρονιά να πάρετε τη ζωή στα χέρια σας και να κάνετε όλα όσα θέλετε, όλα όσα επιθυμείτε, όλα όσα σκέφτεστε... Με λίγα λόγια δράστε και μην μένετε αμέτοχοι της ζωής... Για να σας πείσω σας παραθέτω το ακόλουθο :

"...σε τελευταία ανάλυση η δράση όταν δεν είναι μία ενστικτώδης παρόρμηση, είναι μια απελπισμένη καταφυγή για να συνδιαλλαγεί κανείς με το μοιραίο, παραιτούμενος από τον αγώνα να εκλογικεύσει ένα παράλογο γεγονός, τον κόσμο ή τον ευατό του μέσα στον κόσμο..."

Καλή χρονιά σε όλους, με υγεία πάνω απ όλα

Ένας μήνας αρκεί...

... για να δεις ότι η ζωή είναι μικρή για να κάνεις κακές σκέψεις

... για να αποφασίσεις πως αν είσαι γκέι, τελικά πρέπει να συμβιβαστείς και με τη μοναξιά σου

... για να συνειδητοποιήσεις πως κάποιος άνθρωπος που θεωρούσες σημαντικός, ίσως δε σε θεωρεί ο ίδιος τόσο σημαντικό

... για να νιώσεις πως όταν υπάρχει απόλυτη χημεία μεταξύ δύο ανθρώπων, η σχέση δε θα πετύχει, γιατί δεν υπάρχει η ανάγκη της ένωσης

Ναι... ένας μήνας αρκεί για να καταλάβεις όλα τα παραπάνω και ίσως ακόμη περισσότερα..

Στο γιατρό

Η ώρα πρέπει να ήταν λίγο μετά τις 10 όταν για πολλοστή φορά περίμενα στη γνωστή καρέκλα έξω από το γνώριμο πια γραφείο. Κοιτούσα τους περαστικούς, αρρώστους, νοσοκόμους και άλλους υπαλλήλους. Θυμάμαι ακόμα τις πρώτες φορές που πήγαινα στο γιατρό. Σαν μικρό παιδί. Στον παιδίατρο. Σήμερα η κατάσταση έχει αλλάξει. Και ο χρόνος περνούσε. Δεν ήθελα να ξέρω τι ώρα είναι. Δεν ήθελα να ξέρω τι θα συμβεί στο μέλλον. Παρότι το έχω συνηθίσει να περιμένω το γιατρό να φέρει τα αποτελέσματα, κάθε φορά είναι σαν την πρώτη φορά. Ο γνωστός κόμπος στο στομάχι, το γνωστό αίσθημα του άγχους, ένα παγωμένο βλέμμα και να μαι πάλι να κοιτάω τον κόσμο που πηγαινοερχόταν.

Τα αποτελέσματα ήταν καλά. Ξέρετε... Κάποιοι ιατρικοί όροι, ένα μπέρδεμα, ένα χαμόγελο του γιατρού, ένα παίξιμο με τα γυαλιά του όπως πάντα, ένα συγκαταβατικό βλέμμα. Ήταν πλέον προβλέψιμος... Και όμως, μετά τα "καλά νέα" είχε να πει και τα κλασσικά. Πως χρειάζονται εξετάσεις, τομογραφίες και τα λοιπά... Τον κοιτούσα σαν χαμένος, σαν από άλλο πλανήτη. Ήξερε τι σκέφτομαι. Ήξερε πως αντιμετωπίζω το όλο θέμα με μια απάθεια...

Έφυγα για άλλη μια φορά χαζεύοντας τον κόσμο που περίμενε. Κάθε φορά όμως όλο και πιο αποδυναμωμένος. Κάθε φορά όλο και πιο κενός. Κενός γιατί δεν ήξερα πότε θα είναι η επόμενη φορά και τι θα έχει συμβεί ως τότε.

Είναι άσχημο να μη μπορείς να κάνεις όνειρα...

Φοβάμαι

Όταν ο ήλιος ξημερώνει και μια μέρα ξεκινά οι άνθρωποι συνήθως έχουν συναισθήματα χαράς, λαχτάρας να αδράξουν τη νέα μέρα, μία αίσθηση πως σήμερα θα κάνουν κάτι το διαφορετικό, μία επιθυμία να βελτιώσουν το ότι τους συμβαίνει. Κάπως έτσι ξύπνησα και εγώ σήμερα. Και κάπως έτσι ήταν η μέρα μου. Συνηθισμένη αλλά με όλα αυτά τα συναισθήματα να κυβερνούν κάθε μου βήμα. Στο δρόμο, στη δουλειά, στον καφέ, στο τηλέφωνο...

Είμαι χαρούμενος που τώρα το καλοκαίρι η μέρα είναι μεγάλη. Γιατί υπάρχει περισσότερο φως. Φοβάμαι το σκοτάδι. Φοβάμαι τη νύχτα. Γιατί μένω σπίτι μόνος και με πνίγουν οι σκέψεις. Πολλά βράδια με καταβάλλει η κούραση. Δεν ξέρω αν είναι από αυτό που έχω μέσα μου και με τρώει ή απλά ότι έκανα τόσα πολλά που δεν άντεξα περισσότερα.

Είναι φορές που ξαπλώνω να ηρεμήσω και νιώθω πως είμαι έτοιμος να φύγω. Δεν ξέρω αν θέλω να φύγω. Το μόνο που ξέρω είναι πως φοβάμαι να είμαι μόνος μου. Φοβάμαι να αντιμετωπίσω αυτά που έρχονται μόνος μου... Δεν είναι ότι δεν έχω ανθρώπους γύρω μου, αλλά κανείς δεν ξέρει την αλήθεια για μένα και κανείς δε θέλω να τη μάθει... Δε μου αρέσει να με λυπούνται... Όλοι με ξέρουν για χαρούμενο παιδί και με αυτή την αίσθηση θέλω να με θυμούνται.

Υπάρχουν στιγμές που νιώθω πως όλα είναι μάταια. Ακόμα και όταν δεν ήξερα τι μου συμβαίνει, ένιωθα κάποιες στιγμές ότι ζούμε,δουλεύουμε,στενοχωριόμαστε για πράγματα που μετά από λίγο δε θυμόμαστε, στενοχωριόμαστε ενώ είμαστε απλοί άνθρωποι που κάπως-κάπου-κάποτε θα φύγουμε.. όπως όλοι.

Δεν ξέρω τι φοβάμαι περισσότερο. Ότι θα φύγω? Ότι θα φύγω χωρίς να έχω πραγματοποιήσει αυτά που ήθελα? Ότι θα φύγω χωρίς να ξέρω ότι κάποιος έχει κλάψει για μένα? Ξέρω μόνο πως ο φόβος με πνίγει...όπως τότε που ήμουν παιδί και φοβόμουν και φώναζα στη μαμά μου να πάω στο κρεβάτι της...

Πρόλογος

Δεν ξέρω τι με κάνει να ξεκινήσω αυτό το blog. Το ότι πριν μερικές μέρες έμαθα πως "έχω κάτι μέσα μου που σιγά,σιγά με σκοτώνει" είναι μια αιτία. Σίγουρα υπάρχουν και άλλες. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί υπάρχουν πράγματα που πρέπει να πω. Πράγματα που ίσως δεν προλάβω να πω σε κανέναν. Πράγματα που θέλω να ακουστούν. Όποιος ακούσει, ας τα μεταφέρει. Εγώ δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω...

Είμαι γκέι, είμαι 23, θα θελα να με λένε Στέφανο, και κανείς δεν ξέρει πως μου απομένουν μερικοί μήνες (χρόνια?μέρες?) ζωής και θα θελα να σας πω την ιστορία μου.