Κοντά στην πρώτη μου φορά

Θυμάμαι πως ήταν Πέμπτη. Θυμάμαι πως έβρεχε καταραχτωδώς. Θυμάμαι πως την άλλη μέρα είχαμε σχολείο. Δε θυμάμαι γιατί αντί να διαβάζω είχα πάει για καφέ (συνήθως έβγαινα για καφέδες μόνο ΠΣΚ τότε).
Δε θυμάμαι επίσης πως βρέθηκα να περπατάω μέσα στη βροχή με τον Αντρέα. Η μοίρα ίσως..?
Και καθώς προχωρούσαμε να γυρίσουμε σπίτια μας και να σωθούμε από τη βροχή. Μου λέει :
"Καθόμαστε λίγο μέχρι να σταματήσει;" Πήγαμε κάτω από ένα δέντρο στο μικρό παρκάκι. Κλασσικά ντρεπόμουν όταν βρισκόμουν με έναν άντρα-συμμαθητή μου μόνος μου και μάλιστα άντρα που να μ αρέσει κιόλας. Εκείνη την ώρα πέρασε μια κοπέλα. Ο Αντρέας γύρισε, την κοίταξε και σφύριξε. Εγώ αδιαφόρησα.
Μετά κοίταξε εμένα. "Δε σου κανε τίποτα ε;" Φορούσε φόρμα. Όταν φορούσε φόρμα ο Αντρέας πάντα διαγραφόταν ο πούτσος του. Όποτε μπορούσα στα κλεφτά κοιτούσα και φανταζόμουν. Εκείνη τη φορά με ανάγκασε σε περισσότερη φαντασίωση μιας και άρχισε να τον πιάνει, ενώ σήκωσε λίγο τη μπλούζα του και κατέβασε τη φόρμα του δείχνοντας μου τις τρίχες του εφηβαίου του λέγοντας :"Μούσκεμα γίναμε ρε γαμώτο". Άθελά μου είχα αρχίσει να καυλώνω(και φορούσα και εγώ φόρμα). Ήταν οι εποχές που και το φύσημα του αέρα μου φαινόταν ερωτικό. Με είδε. Με κοίταξε λίγο και μου είπε : "Ρε μαλάκα; Σου σηκώθηκε;"
Σε εκείνο το σημείο δε θυμάμαι ποτέ τι απάντησα. Υποψιάζομαι κάτι σε μια άγνωστη γλώσσα ιθαγενών των νησιών Σολομώντος. Μαμουσου...αααα....εεεεεε.ωωωωωωωωωω... και άλλα φωνήεντα. Και τότε σηκώθηκε με πλησίασε και μου είπε την καταπληκτική ατάκα μου θυμάμαι ακόμα και σήμερα και γελάω : "Σου δίνω πίπα, μου δίνεις κώλο;" Η ερώτηση φυσικά με αφόπλισε (μικρό ντροπαλό παιδί που παλεύει με τις φαντασιώσεις του γαρ). Εξακολούθησα να μιλάω την παραπάνω γλώσσα, ίσως με λιγότερα φωνήεντα. Μου χαμογέλασε και μου είπε "Μην κολλάς ρε μαλάκα. Δεν έχω πρόβλημα. Αν θες τα λέμε καμιά φορά" και μου χάιδεψε τα τουρλωτά μου οπίσθια.
Για να με καυλώσει ακόμα πιο πολύ. Και κάπου εκεί σε μια ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη, η βροχή πέρασε, οι ουρανοί ξανάνοιξαν και εγώ καταντροπιασμένος, μη μπορώντας να αντιδράσω (αλλά και να ελέγξω τις καύλες μου), του είπα πως είναι καλύτερα να πηγαίνουμε. Προχώρησα μπροστά με βήμα γρήγορο αλλά και αδύναμο και φυσικά αμήχανο και ασυναίσθητο. Αυτός επίσης δε μίλησε απλά μου είπε πως δε χρειάζεται να κομπλάρω. Μη σας πω πως πέρασε από το μυαλό μου πως ήθελε απλά να με ξεμπροστιάσει. Στην πορεία δεν αποδείχτηκε έτσι. Η συνέχεια φυσικά δεν υπήρξε ποτέ (στα μαθητικά χρόνια). Είχα μάλλον αποφασίσει πως τελειώνοντας το λύκειο θα τελείωνε και η περίοδος της παρθενίας μου. Έκτοτε πέραν από κάποια κλασσικά υπονοούμενα δεν είχαμε και τίποτα διαφορετικό.
Ώσπου που 2 καλοκαίρια μετά και έχοντας γυρίσει για μερικές μέρες στα πάτρια εδάφη τον ξανασυνάντησα. Είναι αλήθεια πως δεν είχα τίποτα να με κρατάει πια στα μέρη που μεγάλωσα. Ποτέ μου δεν ανοίχτηκα σε άνθρωπο οπότε και ποτέ δε μου δε δημιούργησα τους δεσμούς που θα σε δέσουν με ένα μέρος. Όσο και αν έζησα εκεί τα μαθητικά μου χρόνια, προτιμώ μάλλον να τα ξεχάσω, μιας και τότε ήμουν ένας άλλος. Και όμως, βλέποντάς τον εκείνο το βράδυ στο κλαμπ (δεν είχαμε και πολλά στη μικρή επαρχιακή μας πόλη) κάτι μέσα μου ξύπνησε και θυμήθηκα ακριβώς τις στιγμές εκείνης της βραδιάς και σκέφτηκα το πόσο διαφορετικά θα είχα αντιδράσει τώρα, όντας πιο έμπειρος. Μιλήσαμε. Και μετά κατά τις 4 το πρωί πήγαμε όλοι μαζί μια παλιοπαρέα να φάμε κατιτίς βρώμικο. Προσφέρθηκε μετά να με πάει σπίτι με το μηχανάκι του. Δεν είπα όχι. Στη διαδρομή περάσαμε από το γνωστό πάρκο της ιστορίας. Τον ρώτησα ψιλοτρέμοντας αν θυμόταν τι μου είχε πει εκεί. Γύρισε και με κοίταξε. Δεν είπαμε πολλά παραπάνω. Με κάλεσε σπίτι του για "ποτό".
Πλέον ήμουν κάποιος άλλος. Δε φοβόμουν να πω όχι. Πλέον ήμουν εγώ. Ήμουν ελεύθερος. Μετά από μία στάση στο περίπτερο για προφυλακτικά τα πάντα ήταν έτοιμα. Καθώς ξάπλωνα στο κρεβάτι του και καθώς τον έβλεπα να γδύνεται ήθελα να γυρίσω το χρόνο πίσω. Να ζήσω το τώρα, τότε... Έκλεισα τα μάτια μου και του παραδόθηκα όσο μπορούσα. Τον ένιωθα να μπαίνει μέσα μου με μανία και να πιάνει τα μαλλιά μου αλλά φανταζόμουν ότι όλα αυτά συνέβαιναν τότε στο παρκάκι... Αφού τελειώσαμε και κάθησε γυμνός στο κρεβάτι με το τσιγάρο του μου εκμυστηρεύτηκε πως τότε με ήθελε μόνο για ξεκαύλωμα, τώρα ήταν και αυτός αλλιώς. Εγώ σηκώθηκα, τον κοίταξα και του είπα: Ναι αλλά εγώ τώρα έχω αλλάξει...

Ανακαλύπτοντας τη σεξουαλικότητά μου στα αποδυτήρια

Τα μαθητικά μου χρόνια ήμουν σε αθλητικό σχολείο. Μάλλον βοήθησε και αυτό στη σεξουαλικότητά μου ή μάλλον της έξαψε τη φαντασία ακόμα περισσότερο. Μετά την πρωινή γυμναστική πηγαίναμε όλοι μαζί στα αποδυτήρια. Και εκεί το μάτι έδινε και έπαιρνε. Βέβαια ένας μόνο, ο Φαίδωνας ήταν αυτός που έκανε μπάνιο χωρίς μαγιό και μας επιδείκνυε χωρίς ίχνος ντροπής τα κάλλη του. Ήταν μάλλον και ο πρώτος πούτσος που είδα γυμνός (εκτός από το δικό μου). Από τότε απέκτησα και τη συνήθεια να φαντάζομαι τους υπόλοιπους συμμαθητές μου γυμνούς στο κρεβάτι να κάνουμε διάφορα. Πάντα σκεφτόμουν πως ο Σπύρος θα κάνει άγριο σεξ, ο Μάκης θα κάνει ρομαντικό αλλά ο Αντρέας έχει καλύτερο σώμα. Πολλές φορές τους είχα τιμήσει με το αριστερό μου χέρι, άλλοτε με το δεξί μου χέρι και άλλες φορές και με τα δύο μαζί (σαν παρτούζα ένα πράμα).

Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι είχαν καταλάβει κάτι, κάποιοι μου πετούσαν και υπονοούμενα. Ούτως ή άλλως όπως όλα τα αγοράκια της ηλικίας, πειράζαμε ο ένας τον άλλο(«πάρε μου μια πίπα ρε μαλάκα», χαιδέματα στα οπίσθια κτλ), εμένα μάλλον μου άρεσε λίγο περισσότερο. Κρίμα που τότε δεν ήμουν πιο έμπειρος να το χειριστώ κατάλληλα. Είμαι σίγουρος πως με λίγη μαεστρία θα είχα καταφέρει τουλάχιστον να ρίξω έναν. Είχα φτάσει κοντά πάντως. Ήταν μια μέρα στην Τρίτη γυμνασίου που άργησα να πάω στα αποδυτήρια να αλλάξω. Μπαίνοντας και τρέχοντας και πιστεύοντας πως ήμουν μόνος, μπαίνω στην τουαλέτα με φόρα χωρίς να καταλάβω πως μέσα εκεί ήταν ο Δημήτρης (όχι ιδιαίτερα όμορφο παιδί αλλά με ωραίο σώμα και καταπληκτικά ωραία μάτια) και έπαιζε με ότι πολυτιμότερο του είχε δώσει ο Θεός (του συγκεκριμένου αρκετά πολύτιμο μάλλον). Ομολογώ ότι σοκαρίστηκα (ίσως όχι μόνο από το μέγεθος) και έμεινα να κοιτάω μιας και δεν ήξερα πως να αντιδράσω. Σοκαρίστηκε και ο ίδιος σίγουρα και μου είπε με πνιγηρή φωνή : «Τι κοιτάς? Θες να με βοηθήσεις?».

Εκδοχή Α : Χαμογελάω πονηρά, βγάζω τη γλώσσα έξω, σηκώνω τα μανίκια και πιάνω δουλειά, αποκτώντας και την πρώτη μου εμπειρία
Εκδοχή Β : Φεύγω τρέμοντας και καταντροπιασμένος.

Δε χρειάζεται να σας πω ποια εκδοχή ακολούθησε. Έκτοτε οι σχέσεις μας ήταν όπως πριν σα να μην είχε συμβεί τίποτα. Σήμερα περπατώντας στη βροχερή Αθήνα ανάμεσα σε πολύ κόσμο, κάπου πήρε το μάτι μου το Φαίδωνα. Ήταν σχεδόν ίδιος με τότε απλά μάλλον πιο ώριμος. Τον κοίταξα αρκετή ώρα, σε κάποια φάση τα βλέμματα μας διασταυρώθηκαν... Χαμογέλασα...

Τον λένε Θ.

και είναι ο έρωτας της ζωής μου. Ο άνθρωπος για τον οποίο έκανα ταξίδια. Ο άνθρωπος για τον οποίο ήμουν διατεθειμένος να αφήσω τα πάντα στη ζωή. Ο άνθρωπος για τον οποίο θα έριχνα το εγώ μου πιο κάτω και από εκεί που είναι.

Γνωριστήκαμε στο νησί της κοινής μας καταγωγής το καλοκαίρι του σωτήριου έτους 2004. Γνωριστήκαμε μέσω ενός κοινού γνωστού και δεν ξέραμε ο ένας ότι ο άλλος είναι γκέι μέχρι που βρεθήκαμε τυχαίο σε chat room γνωστού channel. Τυχαίο ή μοιραίο? Τις επόμενες μέρες περάσαμε όμορφες στιγμές στην Αθήνα. Τόσο όμορφες που όταν έπρεπε να τον αποχαιρετήσω στο τρένο της μεγάλης φυγής για τη συμπρωτεύουσσα, ήταν μάλλον η πρώτη φορά που δάκρυσα για άνθρωπο στη ζωή μου.

Τις επόμενες μέρες νομίζω πως δεν είχα την ωριμότητα να καταλάβω σε τι κατάσταση βρισκόμουν. Δεν ήξερα τι ήταν για μένα, δεν ήξερα τι ρόλο θα έπαιζε. Πίστευα πως θα ήμασταν φίλοι. Μιλούσαμε για γκόμενους σα να μη συμβαίνει τίποτα. Δε μπορούσα να καταλάβω πως βυθιζόμουν όλο και πιο πολύ σε αυτό που λένε έρωτα (κλισέ ατάκα αλλά αυτή είναι η αλήθεια).

Είναι ένας άνθρωπος που μπορούσα να παρατήσω πολλά πράγματα προκειμένου να του κάνω τα χατήρια. Ένας άνθρωπος με τον οποίο περνούσαμε πολλές ώρες μαζί χωρίς να βαριόμαστε. Ένας άνθρωπος εγωιστής. Ένας άνθρωπος που με αγαπούσε. Ένας άνθρωπος που τελικά ακόμα και τώρα δεν ξέρω τι είναι για μένα και αν σήμαινα κάτι για αυτόν... Το ψάχνω...

Ο πρώτος μου έρωτας

Η ερωτική μου ζωή ήταν μάλλον πάντα λιγάκι περίεργη. Μεγάλωνα σε επαρχία και δεν είχα πολλές επιλογές. Που να μιλήσω, τι να πω, πως να το πω, δεν ήξερα πως είναι να είσαι γκέι, δεν ήξερα ποιος είναι γκέι, δεν είχα ίντερνετ, δεν ήξερα τι είναι ο έρωτας, δεν ήξερα πως νιώθεις όταν είσαι ερωτευμένος. Ήθελα όμως να μάθω. Αναπολώ καμιά φορά τις στιγμές που τότε έβγαινα με συμμαθητές μέχρι το πρωί και ένιωθα πως περνάω καλά και τις συγκρίνω με τώρα που βγαίνω με τους φίλους μου και απορώ πως γινόταν να αντέχω το τότε.

Κατά καιρούς σκεφτόμουν διάφορους και τους ερωτευόμουν κεραυνοβόλα μέχρι να βρω κάποιον άλλο που θα έβλεπα στο δρόμο ή αλλού. Κανένας δεν είχε ενδιαφερθεί, οι περισσότεροι δε είχαν γκόμενες. Παρόλα αυτά εγώ επέμενα και τους σκεφτόμουν και τους φανταζόμουν πως ίσως μια μέρα....μπορεί....κάτι....να γίνει....λέμε τώρα... Λυπάμαι τον εαυτό μου σκεφτόμενος τι έκανα τότε. Δεν ξέρω καν αν είχα άλλη επιλογή. Έφτανα μέχρι στο να φλερτάρω με κορίτσια... Αλλά κατά βάθος ήθελα να φύγω.

Τον Α. τον γνώρισα σε μία εκδρομή που μας πήγε το καλό μας Υπουργείο Παιδείας. Ήταν ξανθός με γαλανά μάτια (τι κλισέ θα μου πείτε) και νομίζω πως τον ερωτεύτηκα από τις πρώτες στιγμές που τον είδα και μιλήσαμε μαζί. Γυρίζοντας στις ιδιαίτερες πατρίδες μας (δυστυχώς δεν είχαμε τις ίδιες) κρατήσαμε επικοινωνία. Τα κινητά τότε στο φόρτε τους, μόλις είχαν πρωτομπεί στα σχολεία. Ισοπεδώθηκα λιγάκι όταν μου είπε πως γούσταρε μια κοπελιά που ήταν στην εκδρομή. Παρόλα αυτά χαιρόμουν όταν μιλούσαμε, χαιρόμουν που είχαμε επικοινωνία. Τραγικό? Δεν ήξερα... Βρεθήκαμε άλλες 2 φορές σε ουδέτερα μέρη πριν έρθουμε Αθήνα. Τότε ξαναβρεθήκαμε... Αλλά όχι για πολύ. Χαθήκαμε ξανά, όπως χάνεσαι με τους περισσότερους φίλους από τέτοιες περιπτώσεις.

Τον ξαναείδα άλλες 2 φορές τυχαία. Τη μία μιλήσαμε για λίγο γιατί τον αναγνώρισα. Την άλλη δεν ήμουν σίγουρος ότι ήταν αυτός και δε μίλησα. Τον κοιτούσα όμως. Πριν 2 χρόνια ένας κοινός μας φίλος ο Γ. (στρ8 αυτός που δεν ξέρει για μένα) μου είπε πως τον είδε κάπου στην Αθήνα. Το παιδί που ήταν μαζί με το Γ. είπε για τον Α. πως σίγουρα είναι γκέι... Χαμογέλασα... Ενδόμυχα χάρηκα χωρίς να ξέρω γιατί... Και σκεφτόμουν πως θα ήταν αν του είχα μιλήσει...

Σίγουρα το να μη μιλάς για κάτι που έχεις μέσα σου, σου δημιουργεί απωθημένα μη γνωρίζοντας τι θα είχε συμβεί αν.... Μετανιώνω κάποιες φορές που δεν κατάφερα να του πω ποτέ τι νιώθω γιαυτόν... Μετανιώνω που μάλλον δε θα μου δοθεί ποτέ η ευκαιρία αυτή... Ακόμα και να προλάβω να τον ξαναδώ πριν φύγω, δεν ξέρω αν θα έχω πια το θάρρος να του το πω... δεν ξέρω αν θα έχει νόημα να του πω...

Είναι Παρασκευή βράδυ, τελευταία μέρα του Αυγούστου, δεν ξέρω αν θα βγω. Έχω μία πρόταση αλλά δεν έχω όρεξη. Συνέβησαν διάφορα σήμερα που με τάραξαν. Είναι από τις βραδιές που θέλω να κάτσω σπίτι μόνος.

Ο έρωτας (όχι ο πρώτος αυτός ο αστείος, μιλάω για τον πραγματικό) δε μένει πια εδώ..

Όταν ήμουν παιδί

Θυμάμαι ακόμα τα παιδικά μου χρόνια. Μάλλον ήταν μια ιδέα από τα χρόνια όλων των γκέι. Μεγαλώνοντας στο δημοτικό φυσικά δεν είχα αίσθηση του τι είναι να είσαι γκέι. Τι είναι να γουστάρεις αγόρια. Και ακόμα περισσότερα μάλλον για το τι κάνουν τα αγόρια στα κορίτσια κτλ κτλ. Φυσικά δε μου άρεσε το ποδόσφαιρο και πάντα έπαιζα βόλλευ με τα κορίτσια (και κανένα άλλο αγόρι που απλά τύχαινε να παίζει μαζί μας). Στην 3η δημοτικού είχα ερωτευτεί τη Δήμητρα. Δεν ήταν ιδιαίτερα όμορφη αλλά μου άρεσε σαν κοπέλα και ήθελα να τα φτιάξω μαζί της... Λες και ήξερα τι ήθελα τότε... Μετά βέβαια έφυγε από το σχολείο μου αλλά και πάλι βρισκόμαστε στο φροντιστήριο των αγγλικών. Ήταν τότε που είπα και το πρώτο μου ψέμμα στα παιδιά από το σχολείο μου ότι τα είχαμε φτιάξει με τη Δήμητρα... Ήταν ψέμμα... Αλλά ήταν μόνο η αρχή... Όταν μπήκα στο γυμνάσιο(αθλητικό παρακαλώ), εξακολουθούσα μάλλον να μην ξέρω κάτι για τις σεξουαλικές μου προτιμήσεις, αλλά μάλλον κάτι καταλάβαινε ο κόσμος γύρω μου... Δεν μπορώ να θυμηθώ τι έφταιγε -μάλλον που ήμουν πιο χαριτωμένο παιδί από τα υπόλοιπα- αλλά ξέρω πως πολλά παιδιά με κορόιδευαν (sic), έλεγαν πως είμαι "αδερφάρα", "πούστης" και τα συναφή.
Και κάπου εκεί στη 2α γυμνασίου άρχισα και εγώ να νιώθω πως τελικά στα αγόρια έψαχνα αυτό που ήθελα και τα
σώματά τους ήταν που με ενδιέφεραν και δεν ήθελα να κάνω σεξ με κορίτσια όπως τα υπόλοιπα
αγόρια της ηλικίας μου. Παρόλα αυτά φυσικά δε μπορούσα να πω κάτι στη μικρή επαρχιακή πόλη
που μεγάλωσα και φυσικά δε μπορούσα να κάνω κάτι με κάποιο αγόρι... Τα χρόνια περνούσαν
και η κατάσταση κάπως βελτιωνόταν μιας και κατάφερα να κερδίσω το σεβασμό των φίλων μου βελτιωνόταν μιας και κατάφερα να κερδίσω το σεβασμό των φίλων μου επειδή ήμουν ο καλός μαθητής και το καλό παιδί. Έτσι στο λύκειο πλέον τα σχόλια είχαν καταλαγιάσει. Κανένας δεν έλεγε κάτι παρότι μπορεί να το σκεφτόταν.

Παρόλα αυτά εγώ το μόνο που ονειρευόμουν είναι να φύγω από αυτόν τον τόπο. Πνιγόμουν.
Δεν άντεχα να ζω μέσα σε ένα ψέμμα. Δεν άντεχα να μη μπορώ να είμαι εγώ. Και το κατάφερα... Έφυγα και ήρθα στην Αθήνα... Όπου κατάφερα να φτιάξω κάπως τη ζωή μου σε πιο στέρεες βάσεις και χωρίς ψέμματα...

Δεν ξέρω αν μου λείπει εκείνος ο παλιός μου εαυτός. Δεν ξέρω αν θα ήθελα να γυρίσω πίσω και να αλλάξω κάποια πράγματα. Όπως να μη φοβάμαι να παραδεχτώ πως μ αρέσουν τα αγόρια και όχι τα κορίτσια με τα σιλικονάτα βυζιά. Όπως να μην έχω χάσει ώρες από τη ζωή μου βασανιζόμενος με το τι μου συμβαίνει. Ίσως τελικά δεν έχει σημασία.

Και τώρα βασανίζομαι αλλά με άλλες έγνοιες. Μάλλον πιο σοβαρές. Σήμερα ο οργανισμός μου μάλλον έφτασε στα όριά του μάλλον. Ο γιατρός είχε πει να μην κουράζομαι. Δυστυχώς όλη τη βδομάδα έκανα ακριβώς το αντίθετο και σήμερα το βραδάκι ενώ είχα όρεξη και ετοιμαζόμουν να βγω έξω ένιωσα πως απλά δεν θα αντέξω και ξάπλωσα... Και ξύπνησα πριν λίγο... Δεν είδα όνειρο, ήταν ένας ύπνος στα κλεφτά... όπως η ζωή μου όλη...