Επιστροφή

Είναι δύσκολο να επιστρέφεις. Πόσο μάλλον όταν έμαθες να ζεις κάπως αλλιώς. Πόσο μάλλον όταν έχεις εκτεθεί στα μάτια κάποιων και πλέον θα σε βλέπουν διαφορετικά. Είναι δύσκολο να πρέπει να προσπαθείς να κάνεις τα ίδια συμβατικά καθημερινά πράγματα όταν νιώθεις ότι δε μπορείς ξανά να είσαι ο ίδιος.

Έτσι νιώθω και εγώ. Νιώθω ότι έχασα αυτό που είχα μόνο εγώ. Νιώθω πως πλέον όλοι μπορούν να δουν μέσα μου. Ποτέ δε μου άρεσε οι άλλοι να ξέρουν τα πάντα για μένα. Κρίμα. Θα πρέπει να βρω κάτι άλλο τώρα.

Το να είσαι ξαπλωμένος χωρίς να ξέρεις τι γίνεται και από τη μία στιγμή στην άλλη να ξυπνάς και να προσπαθείς να εξηγήσεις στους άλλους και στον εαυτό σου είναι δύσκολο. Ευτυχώς κάποια φορά αυτοί οι άλλοι στο κάνουν πιο εύκολο μιας και καταλαβαίνουν και αποδέχονται τα πράγματα πιο γρήγορα απόσο θα περίμενες. Οπότε δεν έχεις παρά να προχωρήσεις μπροστά.

Τι άλλαξε τόσον καιρό; Τίποτα μάλλον.

Το τέλος

Ποτέ δεν ήμουν σε θέση να καταλάβω πότε έρχεται το τέλος.

Σε όλες τις καταστάσεις, οποιοδήποτε και αν ήταν αυτό.

Πως έσβηνε η πρώτη μου σχέση με τον Πέτρο,η ρήξη στις σχέσεις με τον Θ.

Πότε τελείωνε μια περιπέτεια που άρχιζε από ένα one-night-stand.

Ποτέ δε μου δεν κατάλαβα ότι τελειώνουν. Πίστευα ότι θα συνεχιστούν.

Δεν ήξερα. Γελάστηκα πολύ και το κατάλαβα αργά.

Ίσως γιατί ήμουν ανώριμος και μικρός.

Τώρα μεγάλωσα και ωρίμασα.

Μπορώ και καταλαβαίνω.

Το τέλος είναι κοντά.

Και όμως εγώ νιώθω

τόσο χαρούμενος.

Χιόνι

Μα ξαφνικά με βρήκα να γυρίζω πάλι στα σκουπίδια.
Να ψάχνω το τσαλαπατημένο εγώ μου.
Μόνο που αυτή τη φορά ήταν παγωμένο.
Γύρισα και έσβησα τα φώτα.
Και σε έδιωξα.
Έφυγες;

Το μέσα πέθανε

Όλα γίνονται για την εξωτερική εμφάνιση. Την εικόνα. Αυτή μετράει. Αυτή προβάλλουμε. Αυτή φαίνεται. Αυτή μένει.

Μισώ τους ανθρώπους που λένε ότι δεν τους νοιάζει αλλά γιαυτό ζουν. Μισώ να μου λένε πως τους νοιάζει ο εσωτερικός κόσμος, η ψυχή και άλλα κουραφέξαλα ενώ το μόνο που τους νοιάζει είναι η εικόνα.

Βαρέθηκα. Κουράστηκα.
Τώρα που γράφω πονάω. Σωματικά και ψυχικά.

Δεν είμαι καλά. Το νιώθω. Το μέσα μου πέθανε.

Το έξω ζει.

Για πόσο ακόμα;

Στη μέση

Ψηλός ή κοντός; Κάτι στη μέση

Μελαχρινός ή ξανθός; Κάτι στη μέση

Άγριος ή ρομαντικός; Κάτι στη μέση

Βουνό ή θάλασσα; Κάτι ση μέση

Να βγω έξω με πολύ κόσμο και να μη μπορώ να σταθώ ή να βγω χωρίς πολύ κόσμο και να είμαι μόνος; Κάτι στη μέση

Ποτέ δεν είμαστε απόλυτα ικανοποιημένοι. Πάντα θα βρούμε κάτι που δε θα μας αρέσει, κάτι που θα μας ενοχλεί, κάτι να γκρινιάξουμε. Μήπως όμως είναι ο μοναδικός δρόμος για να κυνηγάμε το κάτι καλύτερο; Το κάτι παραπάνω; Το κάτι που θα μας αρέσει πιο πολύ;

Και τότε ποιο το νόημα της διαρκούς αναζήτησης προς το κάτι καλύτερο; προς την Ιθάκη μας; Πάντα κάτι μας λείπει. Πότε πρέπει να νιώσουμε ότι είμαστε χαρούμενοι και ευτυχισμένοι παρά αυτό που πάντα μας λείπει;

Επειδή η λαχτάρα σου είναι για γήινα πράγματα,
που το μοίρασμά τους κάνει κάθε μερίδιο μικρότερο,
ο φθόνος ξεπηδά μέσα από τους θρήνους σου.
Εάν όμως ο πόθος σου ήταν για ευγενέστερα πράγματα,
εκπορευόταν από αγάπη για υψηλότερες σφαίρες,
η καρδιά δεν θα υπέφερε από τόση θλίψη.
Εκεί ψηλά, όσο περισσότερα δικά μας υπάρχουν,
όσο περισσότερα κατέχει ο καθένας τόσο το καλύτερο,
κι έτσι σ’ εκείνη τη σφαίρα φλέγεται η πιο λαμπρή αγάπη.

Από την Κόλαση του Δάντη

Αλλαγή

Νιώθω ότι αλλάζω.

Τα πάντα αλλάζουν γύρω μου.

Αντιστέκομαι καμιά φορά στις αλλαγές.

Αλλά δεν έχω τον έλεγχο.

Θα αλλάξουν τα πάντα, είτε το επιλέξω, είτε πεισματώσω.

"Ύπουλη, υπόγεια, σκοτεινή, μεθοδευτική, υποδόρια, μειλίχια" σου φωνάζω

Αλλάζω.

Απελευθερώνομαι κιόλας;

Άντε, πέρασε η ώρα.

Τέλειωνε με οτιδήποτε δε σου είναι απαραίτητο.

Άλλαξέ το.

Πες μου...

Έλα κάτσε, μη φοβάσαι, είσαι ασφαλής τώρα.

-Είναι;

Είμαι μαζί σου τώρα, δώσε μου το χέρι σου και εγώ δε θα το αφήσω ποτέ.

-Μη λες ψέμματα, ξέρω ότι στην πρώτη ευκαιρία θα τον προδώσεις

Όχι όχι μην κλαις, δε χρειάζεται, έχεις εμένα τώρα

-Για πόσο;

Ξάπλωσε στην αγκαλιά μου αν θες, θα σε ζεστάνει

-Και αν με κάψει;

Άσε με να σου χαιδέψω τα μαλλιά, να δεις πως θα σε φροντίσω

-Φοβάσαι;

Μ αρέσει να σε βλέπω να χαμογελάς, ένα χαμόγελό σου αξίζει πολλά

-Δε φοβάσαι, τρέμεις, μη σου φύγει...

Πες μου τι άλλο θέλεις και εγώ θα το κάνω πραγματικότητα

-Πότε θα σταματήσεις να κοροιδεύεις;

Γιατί γελάς τώρα; Είσαι χαρούμενος;

-Δε γελάει. Σε κοροιδεύει... ΚΑΙ αυτός...

Θ - έλω...

Θ  έλω να μάθω πως έπαθε ατύχημα.
Θ  έλω να μάθω πως είναι σοβαρά στο νοσοκομείο.
Θ  έλω να μάθω πως θα νιώσω όταν το μάθω.
Θ  έλω να πάω να τον επισκεφτώ.
Θ  έλω να μου πει για μια φορά την αλήθεια.
Θ  έλω να πεθάνει τελικά.
Θ  έλω να πηγαίνω στον τάφο του, να του μιλάω και να κλαίω.

Έχω μεγάλω πρόβλημα?