Πάσχα : Όχι παρακαλώ

Περπατάω στα μέρη που περπατούσα μικρός. Στα μέρη που περπατούσα μαζί του. Στα μέρη που πέρασα κάποιες από τις πιο ωραίες στιγμές της ζωής μου. Ήταν όντως ή εγώ τις βλέπω έτσι; Πολλά από τα μέρη που συχνάζαμε έχουν αλλάξει. Δεν ξέρω που πας πια. Ποια είναι τα στέκια σου. Ίσως μέσα στην τραγικότητά μου, περπατώ και σκέφτομαι μήπως σε πετύχω τυχαία, όπως συμβαίνει στις ταινίες, μα μόνο στις ταινίες. Χτυπάει το τηλέφωνο. Η μαμά. Ανησυχεί τώρα περισσότερο για το αν είμαι καλά. Κατά βάθος μ αρέσει που υπάρχει κάποιος που νοιάζεται για μένα χωρίς να με ρωτάει τι έχω και γιατί. Και όμως είναι αυτή που καταλαβαίνει τα πάντα για μένα. Βλέπει πως στα μάτια μου δεν υπάρχει πια αυτή η λάμψη. Ξέρει πως κάτι μου λείπει μόνο που δε μπορεί να ρωτήσει, να μάθει γιαυτό. Να σας πω την αλήθεια, ούτε εγώ ξέρω τι είναι αυτό.. Συνήθως, η ώρα αυτή είναι ώρα γιορτής. Όλοι οι καθημερινοί άνθρωποι μαζεύονται στα σπιτάκια τους και ετοιμάζονται να πάνε στην εκκλησία, κάνοντας τα τετριμμένα των ημερών -τρώγοντας μαγειρίτσες, τσουγκρίζοντας αυγά και άλλα ηλίθια έθιμα. Ναι. Δε μ αρέσουν οι γιορτές. Μου άρεσαν μόνο όταν θα έβλεπα τον Θ. Πλέον δεν έχω κανένα λόγο να χαίρομαι οπότε επιστρέφω απλά στην προηγούμενη κατάθλιψη. Το έχουμε και σαν οικογένεια. Δεν είμαστε από αυτούς που σμίγουν με τα τεράστια σόγια. Εγώ, η μαμά, ο μπαμπάς και ο αδελφός (που φέτος λείπει). Και έτσι εγώ γράφω στον υπολογιστή και οι γονείς μου κάθονται στην τηλεόραση. Δεν τους έχω πει ακόμα πως δε θα πάω μαζί τους στην Ανάσταση. Η μαμά θα στενοχωρηθεί..
Α, μου γνώρισαν ένα παιδί. Δεν ξέρω τι θέλει. Δεν ξέρω που το πάμε και αν θα πάει κάπου...

Πονόδοντος

Επισήμως από σήμερα μπαίνω σε κατάσταση πονόδοντου και σύντομα θα αρχίσουν οι συνεδρίες στον οδοντίατρο. Έχω 2 δοντάκια που μάλλον θέλουν ρετουσάρισμα, φαντάζομαι ότι όλο και κάποιο άλλο θα βρει ο γιατρός, ενώ οι φρονιμίτες μου ξεπροβάλλουν σιγά,σιγά χωρίς όμως να έχουν κάνει έντονη την παρουσία τους.

Κανείς να μου κρατάει το χέρι τις δύσκολες ώρες...? Κλαψ

Μια νέα βδομάδα ξεκίνησε

Την Κυριακή το βράδυ βγήκα ραντεβού. Έπειτα από αρκετό καιρό, έπειτα από διάφορες ζυμώσεις μέσα μου, έπειτα από πολύ κόσμο που μίλησα (μέσω dar - ντρέπομαι να την πέσω σε κάποιον έξω ακόμα και αν με κοιτάξει, εκτός πια αν με κοιτάζει με το βλέμμα της κόμπρας). Φυσικά θα αναρωτιέστε αν ήξερε για μένα. Ναι ήξερε και δεν είχε πρόβλημα. Συναντηθήκαμε και πήγαμε βόλτα με το αμάξι του. Ήταν πολύ ενδιαφέρων τύπος και μου άρεσαν όλα αυτά που έλεγε, μου άρεσε που για τα περισσότερα θέματα είχε τη γνώμη του, μου άρεσε που γελούσε με τα αστεία μου, μου άρεσε που μου είπε πως με γουστάρει.

Εγώ πάλι ήμουν μπερδεμένος. Δεν ήξερα αν μου άρεσε, ή μάλλον εκ πρώτης όψεως σίγουρα δεν είναι αυτός που λες γοητευτικός αλλά όπως και να το κάνουμε είχε τον τρόπο του να σε κερδίζει με την κουβέντα του. Τελικά του είπα την αλήθεια, ότι δηλαδή δε μπορώ να τον δω σεξουαλικά, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση.

Τη Δευτέρα το πρωί έγινα ψάρι από τη μέση και κάτω λόγω της ξαφνικής βροχής που με έπιασε μιας και είχα να κάνω κάτι δουλειές στο κέντρο ενώ αργότερα η δουλειά κύλησε ομαλά... Όλη τη μέρα είχα υπνηλία. Δεν ξέρω αν οφειλόταν στην έλλειψη ύπνου ή στα φάρμακα. Ξέρω ότι την πολέμησα και δεν ξάπλωσα παρά μόνο το βράδυ, αφού είχα κάνει ότι ήθελα μέσα στη μέρα μου (ε όχι ό,τι ήθελα αλλά τουλάχιστον αυτά που είχα σαν ελάχιστο στόχο).

Σήμερα Τρίτη μετά το μεσημέρι ένιωθα πονοκεφάλους. Δυστυχώς έφυγα από τη δουλειά (τα ελεύθερα ωράρια είναι το καλύτερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί), ήρθα σπίτι και με το ζόρι είδα το νέο επεισόδιο του prison break. Τώρα σας γράφω αυτό το post και μάλλον θα ξαπλώσω λίγο. Ο γιατρός είπε να μην κουράζω τον εαυτό μου.

Ξέχασα να σας πω πως ο Θ. έχει γενέθλια αύριο. Να του στείλω μήνυμα? Αυτός μου είχε στείλει μήνυμα την πρωτοχρονιά (έπειτα από 4 μήνες σχεδόν που δε μιλάμε). Τυπικά πράγματα πάντα ανταλλάξαμε, μη φανταστείτε.

Καλό τριτόβραδο να έχετε.

Σαββατόβραδο

Είναι Σάββατο βράδυ (οκ πάει προς Κυριακή), δε βγήκα απόψε, δεν είχα όρεξη. Είναι και αυτά τα φάρμακα που μου προκαλούν πονοκεφάλους σε κάποιες περίεργες ώρες και δε μπορώ να τους ελέγξω. Παρόλα αυτά βγήκα χτες βράδυ σε γνωστό club του Γκαζίου, όχι πως πέρασα κάπως ιδιαίτερα καλά, απλά είχα την ευκαιρία να ξεγελάσω τον εαυτό μου και να του δείξω πως μπορείς να διασκεδάσεις και για να επιβεβαιώσω για μία ακόμη φορά τον τρόπο που στέκονται και στήνονται οι γκέι στη χώρα μας στα κάθε λογής πουστομάγαζα..

Κάθομαι και σκέφτομαι τη ζωή μου. Τις περισσότερες φορές νομίζω πως αυτή η ενδοσκόπηση δε βγάζει πουθενά. Δεν έχει νόημα να λες πως θα κάτσεις να σκεφτείς. Δεν καταλήγεις πουθενά. Δεν έχεις αντίλογο, δεν κάνεις διάλογο, δε μπορείς να φτάσεις σε συμπερασμό για τη ζωή σου. Προσπαθώ να καταλάβω αν πρέπει να είμαι ευχαριστημένος, ευτυχισμένος. Κάποιες φορές σκέφτομαι πως ίσως ζητάω πολλά από τη ζωή μου. Παρόλες τις ατυχίες, έχω καταφέρει και είμαι σε μία καλή εργασιακή θέση, έχω γύρω μου φίλους και ανθρώπους που με εκτιμάνε, μήπως όλα τα υπόλοιπα είναι το τίμημα αυτής της "επιτυχίας";

Μήπως όλοι οι άνθρωποι τελικά αναζητούν αυτό που πιστεύουν ότι τους λείπει; Και αν δεν ξέρουμε τι μας λείπει; Αν δεν ξέρουμε που βαδίζουμε, αν δεν ξέρουμε πως θέλουμε να είμαστε; Μήπως έτσι χάνουμε το στόχο μας, αφήνουμε τον εαυτό μας και τα θέλω μας; Προβληματίζομαι και κάποιες φορές φοβάμαι για το αβέβαιο του μέλλοντος...

Έξοδος : Οι τελευταίες εξετάσεις μου ήταν πολύ καλές. Ο γιατρός ήταν πολύ ικανοποιημένος. Για πρώτη φορά μετά από καιρό υπάρχουν φορές που νιώθω υγιής. Η παραπάνω φωτογραφία απλά μου θυμίζει χαρούμενες στιγμές και επειδή έπεσα πάνω της χαζεύοντας είπα να τη μοιραστώ μαζί σας. Καλό ξημέρωμα σε όλους.

2008 αστέρια

Κάποιος κάποτε μου είχε πει πως έχουμε μέσα μας μία σπίθα από άστρα. Η λάμψη της μέρα με τη μέρα λιγοστεύει. Καθώς συμβιβαζόμαστε όλο και πιο πολύ, οδεύει προς το σβήσιμο... Σαν τα αστέρια που πέφτουν...

Εύχομαι τη νέα χρονιά να πάψουμε να συμβιβαζόμαστε και να κάνουμε τα θέλω μας πραγματικότητα. Μόνο έτσι το αστέρι μας θα συνεχίσει να λάμπει...

Χριστούγεννα και άλλα αφρικάνικα παραμύθια

Χριστούγεννα 2007 : Η μαμά ετοιμάζει το γιορτινό τραπέζι. Εγώ διακατέχομαι από μια πλήρη αδιαφορία, ίσως γιατί δε μιλάω με τον Θ. που κάθε γιορτές τις περνούσαμε μαζί στα μέρη της καταγωγής μας. Φέτος δεν είχα ούτε αυτόν το λόγο να περιμένω τις γιορτές. Όμως έπρεπε να δω τους δικούς μου, είμαι σίγουρος ότι η μαμά μου θα έβαζε τα κλάματα αν δεν έκανα μαζί τους Χριστούγεννα και έτσι αποφάσισα για φέτος να είμαι μαζί τους για λίγες γιορτινές μέρες ενώ την Πρωτοχρονιά θα επιστρέψω στο κλεινόν άστυ. Δεν ξέρω γιατί, αλλά άλλες χρονιές μου άρεσε να κανονίζω κάτι καλό για την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, έτσι για να μπει καλά ο νέος χρόνος. Φέτος, θέλω να μείνω μόνος μου. Να μείνω σπίτι, να φορέσω τα καλά μου, να ανάψω τα φωτάκια του δέντρου, να πίνω σαμπάνια σε ψηλό ποτήρι, να άκουω τα αγαπημένα μου τραγούδια και να περιμένω να μπει ο χρόνος. Μόνος...
Χριστούγεννα 2006 : Τα Χριστούγεννα του 2006 ήμασταν μαζί με το Θ. Ήταν μάλλον και η αρχή του τέλους. Είχαμε περάσει πάρα πολύ ωραία. Κάναμε ότι κάνει ακριβώς ένα ζευγάρι αλλά χωρίς να το έχουμε ομολογήσει μεταξύ μας. Μετά από εκείνες τις μέρες όμως, άρχισαν και οι τριγμοί στη σχέση μας. Η απόσταση και μάλλον η «έλλειψη» του να είμαστε μαζί οδήγησε σε εντάσεις και τσακωμούς που ξεκινούσαν από κάτι απλό και κατέληγαν σε κάτι βαθυστόχαστο. Μάλλον ο ένας είχε σκοπό να πληγώσει τον άλλο, να του δείξει ότι περνάει καλύτερα εκεί που είναι.
Ήταν η αρχή του τέλους που έριξε την αυλαία της ένα χρόνο μετά.

Μου λείπει...

...που δε μπορώ να τον πάρω τηλέφωνο να του πω κάτι που συνέβη στη ζωή μου

...που δε παίρνει ούτε αυτός τηλέφωνο να μου πει κάτι συνέβη στη δική του ζωή

...που με κοιτούσε με εκείνο το βλέμμα και καταφέρναμε να επικοινωνήσουμε

...που πηγαίναμε βόλτες και με πείραζε

...που δεν ξέρω τι κάνει πια

...που βρισκόμασταν με τις ώρες χωρίς να μας νοιάζει

...που μου μαγείρευε και με τάιζε στο στόμα

...που χορεύαμε μόνοι μας στο δωμάτιό μου

...που κοιμόμασταν αγκαλιά

...που του χάιδευα τα μαλλιά και έκανε "άου" όταν τα μπέρδευα

...που

...πο

...π

...

..

.

Μου λείπεις

Συμβαίνει τώρα

Παρότι έχω πολλά ενδιαφέροντα, παρότι μπορεί να έχω να κάνω κάτι όλη μέρα, παρότι μπορεί να έχω φίλους, για κάποιο λόγο, στο τέλος της μέρας νιώθω ο πιο μόνος άνθρωπος που ξέρω.

Δε μπορώ να καταλάβω τι είναι αυτό που λείπει. Ότι και αν έχω, ότι και αν αποκτώ, ότι και αν συμβαίνει, λείπει αυτό που λέμε ψυχική ηρεμία. Είναι δύσκολο να μη μπορείς να γαληνέψεις την ψυχή σου. Ακόμα πιο δύσκολο είναι να προσπαθείς να το κάνεις μόνος..

P.S.
* Υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι τον Θ. και στενοχωριέμαι. Εκείνο που με στενοχωρεί περισσότερο είναι πως ίσως δεν αξίζει να στενοχωριέμαι για αυτόν και δεν έχω κάποιον άλλο.
* Οι πονοκέφαλοι πέρασαν τις τελευταίες μέρες.