Πατώντας γερά στο έδαφος

Ήταν από τα πρώτα βράδια που βγαίναμε σαν φίλοι με τον Θ. Είχα πιει. Γελούσα, τραγουδούσα, χόρευα, φώναζα, τον κοιτούσα. Ο Θ. είχε πιει ακόμη περισσότερο και με το ζόρι κρατιόταν στα πόδια του. Τον πήγα σπίτι κρατώντας τον αγκαλιά. Ένιωθα την ανάσα του κοντά στο στόμα μου. Μύριζε αλκοόλ αλλά είχε το κάτι τόσο ερεθιστικό. Με το κορμί μου να ανατριχιάζει, σήκωσα το βλέμμα και τον κοίταξα χαμογελώντας. Και ήταν τότε που με ρώτησε :

-Πιστεύεις ότι θα είμαστε ποτέ ευτυχισμένοι;

Έστρεψα για λίγο το βλέμμα μου αλλού

-Όχι.

Του απάντησα μονολεκτικά με εκείνο το σαρκαστικό χαμόγελο που ήξερα πως τον σκοτώνει να βλέπει και τον εκνεύριζε όσο τίποτε άλλο.

Αμέσως μετά έσκυψε το κεφάλι του να με φιλήσει αλλά δεν τον άφησα. Του είπα πως είναι μεθυσμένος. Του έδωσα να πιει 3 ποτήρια νερό γιατί έτσι μου ζήτησε και τον έβαλα να ξαπλώσει.

-Δε θε με γδύσεις;

μου είπε.

-Φοράς μόνο το μποξεράκι σου. Τι άλλο θες;

-Να έρθεις να κοιμηθείς εδώ αγκαλιά μου. Ούτως ή άλλως δεν υπάρχει άλλο κρεβάτι.

Εκεί η καρδιά μου σκίστηκε. Άνοιξε στα δύο. Χτύπησε. Πόνεσε. Το στομάχι μου δέθηκε κόμπος. Μέχρι να αλλάξω και να ετοιμαστώ να ξαπλώσω ομολογώ ότι είχα καυλώσει που θα κοιμόμουν δίπλα του. Ξάπλωσα από πάνω του για δύο λεπτά, τον χαστούκισα ελαφριά να δω ότι είναι καλά. Δεν ήξερα τι έκανα. Θα μπορούσα να έχω κάνει και παραπάνω πράγματα. Και όμως φερόμουν σαν έφηβος που δεν έχει καμία επίγνωση των πράξεων του. Τι θα είχε αλλάξει άραγε; Τελικά κοιμηθήκαμε μέχρι το πρωί. Που σηκώθηκα και πάτησα τα πόδια μου ξανά στο έδαφος...γερά...να νιώσω την πραγματικότητα.

Και όμως μετανιώνω που εκείνη τη βραδιά δεν τον έκανα δικό μου. Ίσως τα πράγματα να είχαν κυλήσει διαφορετικά. Ίσως να είχε έρθει η ρήξη νωρίτερα. Ίσως να μην είχε χρειαστεί να φτάσουμε στα άκρα. Και όμως.

Ο κόσμος ποτέ δε μου άρεσε έτσι όπως ήταν. Και γιαυτό προσπαθούσα να τον βιώσω διαφορετικά μέσα από τις ψευδαισθήσεις μου...

Μια ιστορία αγάπης

...που δεν ειπώθηκε ποτέ. Έτσι χαρακτηρίζει την ιστορία μας με το Θ. μια φίλη.

Εκείνος μπλοκαρισμένος στα πρότυπα που άλλοι του επιβάλλουν, προσπαθώντας μάλλον να κάνει σεξ με όσους περισσότερους μπορεί, γεμίζοντας μαζί μου το συναισθηματικό του κενό. Εγώ φοβόμουν να του εκδηλώσω τα συναισθήματά μου, φοβόμουν να τον διεκδικήσω, αφήνοντάς μου απωθημένα.

Θυμάμαι ακόμα την πρώτη βραδιά που βρεθήκαμε μαζί. Ήταν διακοπές του πάσχα και όπως κάθε διακοπές γυρίζαμε όλη μέρα μαζί, πίνοντας καφέδες, παίζοντας τάβλι, αλλάζοντας παρέες, χωρίς όμως να αλλάζουμε ο ένας τον άλλο. Ήμουν τόσο χαρούμενος τότε... Δε με απασχολούσε τίποτα. Ήταν αρκετό το να πάμε σπίτι του, να βρεθούμε οι δυο μας για μερικές ώρες μόνοι. Μαγείρεψε. Τον τραβούσα βιντεάκι και γελούσαμε. Με τάιζε στο στόμα. Πίναμε κόκα κόλα και γελούσαμε. Μετά αρχίσαμε να χορεύουμε βάζοντας τραγούδια που θέλαμε. Κατεβήκαμε στο σαλόνι. Βάλαμε το καραόκε και αρχίσαμε να τραγουδάμε. Ανάψαμε και το τζάκι. Έκανε κρύο και το δειλινό είχε πέσει. Ένα στραβοπάτημα, λίγη χάρη παραπάνω και ήταν αρκετή για να βρεθώ από πάνω του πεσμένος μπροστά στο τζάκι και με θέα την πόλη... Με κοίταξε βαθιά στα μάτια σα να ήθελε να ρουφήξει τις σκέψεις μου. Εγώ περίμενα να κάνει την κίνηση. Πάντα περίμενα από αυτόν και ίσως αυτό πλήρωσα. Σηκώθηκα άτσαλα και έκατσα στον καναπέ. Ήρθε από πίσω μου και άρχισε να με φυλάει. Τον έπιασα από τη μέση και κάπως έτσι άρχισαν όλα...

Δεν ήταν για καλό. Ποτέ δεν θελήσαμε να ξεκαθαρίσουμε τι είχαμε. Ποτέ δεν προχωρήσαμε στην κουβέντα. Πάντα ο ένας ήθελε κάτι παραπάνω από τον άλλο. Μάλλον μοιάζαμε πολύ για να έχουμε την ανάγκη να ενωθούμε, να είμαστε μαζί.

Και όμως... άφησε το σημάδι του πάνω μου.

Έπιασε βροχή

Πριν λίγο έπιασε δυνατή καταιγίδα. Δεν ξέρω γιατί αλλά βγήκα έξω. Στάθηκα στη βροχή, άπλωσα το χέρι μου, ένιωσα τις ψιχάλες. Έκανα ένα βήμα παραπάνω και ένιωσα τη βροχή στο κεφάλι μου. Δε φοβήθηκα. Προχώρησα ακόμα πιο πέρα μέχρι που η βροχή με έπιανε ολόκληρο. Για κάποιο λόγο ήθελα να καθαριστώ από τον παλιό μου εαυτό. Να νιώσω άδειος για να μπορέσω να προχωρήσω ξανά μπροστά.

Πάντα είχα μία τάση να δένομαι με το παρελθόν και κυρίως με τους ανθρώπους που σχετίζονται με αυτό. Και εξαιτίας αυτού πληγωνόμουν. Έτσι και τώρα. Έπειτα από 3 χρόνια και κάτι μήνες, έχω φτάσει σε σημείο να μην του μιλάω. Τον βλέπω να μπαίνει στο msn, με βλέπει αλλά πλέον δε λέμε τίποτα. Ήρθε σαββατοκύριακο στην Αθήνα αλλά δε βρεθήκαμε. Μπορούσα να τον δω τυχαία αλλά δεν ήθελα. Γιατί σκεφτόμουν πως θα του μιλήσω και δεν το ήθελα. 1,5 μήνα τώρα δεν έχουμε ανταλλάξει κουβέντα εκεί που άλλοτε μιλούσαμε άπειρες ώρες στο τηλέφωνο. Και όμως, όσο σκέφτομαι το πόσο θα μου λείψει, τόσο σκέφτομαι το πόσο καλά είμαι χωρίς τους καυγάδες και χωρίς το να πρέπει να στενοχωριέμαι που μιλάμε.

Πως ξέρεις ότι πρέπει να προχωρήσεις μπροστά σβήνοντας το παρελθόν?

Και αν κάνεις λάθος και αυτό που θες να αφήσεις πίσω είναι αυτό που σου λείπει?

Και αν όμως αυτό που θες να αφήσεις πίσω τελικά σε στενοχωρεί και σου κάνει κακό?

Μπήκα μέσα. Η βροχή δε σταμάτησε ακόμα. Σημάδι?

Ακόμα ένα καλοκαίρι

Άλλο ένα καλοκαίρι πέρασε. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που θα θυμάμαι από αυτό το καλοκαίρι.

Πέρασα ωραίες στιγμές μαζί με φίλους. Με έκαναν να ξεχαστώ, με έκαναν να περνάω καλά, με έκαναν να μη στενοχωριέμαι. Ζούσα σε ένα όνειρο? Όχι... Είναι απλά αυτές οι λίγες στιγμές για τις οποίες ζούμε... αυτές οι στιγμές που περιμένουμε με ανυπομονησία...

Πέρασα ωραίες στιγμές μαζί με τον Ορέστη που μου άνοιξε την καρδιά του. Με βρήκε ωραίο, τον βρήκα γοητευτικό και ξεκίνησε ένα ειδύλλιο. Κράτησε λίγο γιατί έτσι είναι οι έρωτες των διακοπών, γιατί εγώ έπρεπε να γυρίσω στην Αθήνα, ίσως γιατί ήταν απλά μια περιπέτεια και δε μας ένοιαζε το κάτι παραπάνω. Εγώ είχα ανάγκη να βρω κάποιον, αυτός όπως μου εξομολογήθηκε δεν ένιωθε να έχει πέραση οπότε κάπου δέσαμε...

Πέρασα άσχημες στιγμές μαζί με εκείνον,τον φίλο και έρωτα της ζωής μου, όταν δεν ασχολιόταν μαζί μου αλλά έψαχνε και (δυστυχώς) βρήκε άλλον, έστω και αν ήταν για μία βραδιά, έστω και αν μετά ζητούσε εμένα, φιλικά πάντα.. Αλλά για αυτόν θα σας μιλήσω άλλη φορά...

Πέρασα άσχημες στιγμές όταν για κάποιες ώρες ένιωσα τον εαυτό μου αδύναμο, έτοιμο να καταρρεύσει... Δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω, κανείς δεν ήθελα να καταλάβει κάτι..

Σκέψεις, εικόνες και ένα παγωμένο χαμόγελο σαν της Μόνα Λίζα στο πρόσωπό μου... Ήταν καλά ή όχι? Δεν ξέρω αν με νοιάζει πια.. Σημασία έχει πως κατάφερα να το ζήσω...και να το ξεπεράσω...και αυτό...