Όταν το κεφάλι μου πάει να σπάσει

Είναι και αυτό ένα βράδυ από εκείνα. Το κεφάλι μου πονάει απίστευτα. Το νιώθω να θέλει να εκραγεί. Ότι και αν παίρνω δε μου κάνει τίποτα. Τηλεφωνώ στο γιατρό. Μου λέει πως είναι φυσιολογικό και να μην πανικοβάλλομαι. Κλείνω το τηλέφωνο. Ξαπλώνω στον καναπέ μου και προσπαθώ να ξεχάσω πως πονάω. Σκέφτομαι μήπως έκανα καμία βλακεία με τα χάπια και μπέρδεψα τις ώρες. Όχι. Όλα είναι σωστά. Μπαίνω στη μπανιέρα. Είμαι γυμνός. Και όμως το κεφάλι μου συνεχίζει να πονά. Σηκώνω το λαιμό μου και το κρατάω με δύναμη αλλά συνεχίζει να με πονάει. Σαπουνίζομαι να καθαριστώ. Νιώθω πως είμαι μολυσμένος. Τραβάω μαλακία για να εκτονωθώ. Δεν την ευχαριστιέμαι γιατί πονάει το κεφάλι μου. Είμαι εξαντλημένος. Το κορμί μου δεν με υπακούει. Πέφτω. Χάνω τις αισθήσεις μου για μερικά δευτερόλεπτα. Ξυπνάω και βρίσκομαι πεσμένος στη μπανιέρα. Δε σηκώνομαι. Το νερό πέφτει πάνω μου και με κάνει να νιώθω καλύτερα. Σηκώνομαι και βγαίνω. Το νεό τρέχει ακόμα. Και εγώ κάθομαι εκεί ανήμπορος.

Αυτή η πόλη

Πολλές φορές μια κυριακάτικη βόλτα στο Θησείο σε ηρεμεί.
Παρότι έχει πολύ κόσμο, νιώθεις ωραία γιατί το μάτι σου παίζει, αλλάζει παραστάσεις.
Έχεις καλή παρέα και πίνεις το καφεδάκι σου, που αλλιώς θα έπινες μόνος σπίτι σου.
Παρέα που δε χρειάζεται να τους πεις κάτι παραπάνω για σένα, που δεν ξέρουν.
Όταν μέρος της παρέας σου βγάζει και κάτι παραπάνω (παρότι str8) είναι καλύτερα(?).
Κάνεις τη βόλτα στον κλασσικό πεζόδρομο.
Χαζεύεις τον παπατζή που προσπαθεί να σε εξαπατήσει.
Τους κάθε είδους οικονομικούς μετανάστες που πουλάνε οτιδήποτε φαντάζεσαι.
Ψάχνεις να βρεις γνωστές φυσιογνωμίες.
Και κάπως έτσι, θέλεις να αρχίσεις να χορεύεις γιατί καταλαβαίνεις πως είσαι καλά.

Τα 7 θανάσιμα ελαττώματά μου

ΠΡΟΣΟΧΗ! Ακολουθεί blogoπαίχνδιο από τον Hfaistiwnas

Προσπάθησα να πάρω και αντικειμενικές απόψεις αλλά μάλλον εμείς είμαστε τελικά που ξέρουμε καλύτερα τον εαυτό μας.

1. επιφανειακός : σε κάποια συναισθήματα. ίσως έχει να κάνει με το ότι βαριέμαι εύκολα.
2. ακατάστατος : άμα δείτε το γραφείο μου...
3. εγωκεντρικός : μ αρέσει να είμαι το επίκεντρο.
4. απαθής : σε κάποιες περιπτώσεις.
5. ζηλιάρης : ζηλεύω πολύ κόσμο γύρω μου για αυτό που είναι, για αυτά που έχουν και εγώ δεν έχω
6. άπληστος : θέλω πάντα περισσότερα.
7. εσωστρεφής : ποτέ δεν εξωτερικεύω τις μύχιες σκέψεις μου απόλυτα σε κάποιον

Πάρτε και τα best scenes από την ομώνυμη ταινία :

Το τέλος

Ποτέ δεν ήμουν σε θέση να καταλάβω πότε έρχεται το τέλος.

Σε όλες τις καταστάσεις, οποιοδήποτε και αν ήταν αυτό.

Πως έσβηνε η πρώτη μου σχέση με τον Πέτρο,η ρήξη στις σχέσεις με τον Θ.

Πότε τελείωνε μια περιπέτεια που άρχιζε από ένα one-night-stand.

Ποτέ δε μου δεν κατάλαβα ότι τελειώνουν. Πίστευα ότι θα συνεχιστούν.

Δεν ήξερα. Γελάστηκα πολύ και το κατάλαβα αργά.

Ίσως γιατί ήμουν ανώριμος και μικρός.

Τώρα μεγάλωσα και ωρίμασα.

Μπορώ και καταλαβαίνω.

Το τέλος είναι κοντά.

Και όμως εγώ νιώθω

τόσο χαρούμενος.

Διάβασέ με

ΠΡΟΣΟΧΗ! ΑΚΟΥΛΟΥΘΕΙ BLOGOΠΑΙΧΝΙΔΟ (με την ευγενική πρόσκληση του μαλερούλη)

βλέμμα στο ταβάνι καθώς ξημέρωνε, άρχισε να καταστρώνει

σχέδιο δράσης. Πλήρως αποτυχημένο εγχείρημα. Δυο λεπτά αργό-

τερα, ροχάλιζε. Το σαρκίο του δε βρισκόταν σε απευθείας σύνδεση

Στοιχεία βιβλίου:

Εμπειρία Εκδοτική
"Ο ήλιος μπήκε από τη χαραμάδα"
του Νάσου Χριστογιαννόπουλου

[...]Εμείς πάνω απ' όλα φροντίζαμε για την εικόνα και την καλή μας θέση στην κοινωνία. Κι όμως, μια στιγμή ήταν αρκετή για να φανεί το μεγάλο ψέμα. Πάντα έρχεται η ώρα της αλήθειας και της πληρωμής. Το φως βρήκε μια χαραμάδα για να μπει. Ο ήλιος έφερε ξανά το χαμόγελο και την αισιοδοξία.

Συνοπτικά εδώ οι κανονισμοί του παιχνιδιού :
1. πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή
2. το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό, παίρνουμε το επόμενο κοντύτερα σε μας, που έχει τουλάχιστον 123 σελίδες)
3. βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση
4. αντιγράφουμε τις επόμενες τρεις δλδ την έκτη, έβδομη και όγδοη και
5. βρίσκουμε άλλους πέντε ατυχείς να τους πασάρουμε το παιχνίδι...εγώ με την σειρά μου καλώ τους ...

dante
g-4-george
good-as-you
per-
ukumutu

για όταν το δουν...

Χιόνι

Μα ξαφνικά με βρήκα να γυρίζω πάλι στα σκουπίδια.
Να ψάχνω το τσαλαπατημένο εγώ μου.
Μόνο που αυτή τη φορά ήταν παγωμένο.
Γύρισα και έσβησα τα φώτα.
Και σε έδιωξα.
Έφυγες;

Το μέσα πέθανε

Όλα γίνονται για την εξωτερική εμφάνιση. Την εικόνα. Αυτή μετράει. Αυτή προβάλλουμε. Αυτή φαίνεται. Αυτή μένει.

Μισώ τους ανθρώπους που λένε ότι δεν τους νοιάζει αλλά γιαυτό ζουν. Μισώ να μου λένε πως τους νοιάζει ο εσωτερικός κόσμος, η ψυχή και άλλα κουραφέξαλα ενώ το μόνο που τους νοιάζει είναι η εικόνα.

Βαρέθηκα. Κουράστηκα.
Τώρα που γράφω πονάω. Σωματικά και ψυχικά.

Δεν είμαι καλά. Το νιώθω. Το μέσα μου πέθανε.

Το έξω ζει.

Για πόσο ακόμα;