Συμβαίνει τώρα

Παρότι έχω πολλά ενδιαφέροντα, παρότι μπορεί να έχω να κάνω κάτι όλη μέρα, παρότι μπορεί να έχω φίλους, για κάποιο λόγο, στο τέλος της μέρας νιώθω ο πιο μόνος άνθρωπος που ξέρω.

Δε μπορώ να καταλάβω τι είναι αυτό που λείπει. Ότι και αν έχω, ότι και αν αποκτώ, ότι και αν συμβαίνει, λείπει αυτό που λέμε ψυχική ηρεμία. Είναι δύσκολο να μη μπορείς να γαληνέψεις την ψυχή σου. Ακόμα πιο δύσκολο είναι να προσπαθείς να το κάνεις μόνος..

P.S.
* Υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι τον Θ. και στενοχωριέμαι. Εκείνο που με στενοχωρεί περισσότερο είναι πως ίσως δεν αξίζει να στενοχωριέμαι για αυτόν και δεν έχω κάποιον άλλο.
* Οι πονοκέφαλοι πέρασαν τις τελευταίες μέρες.

Τον λένε Θ.

και είναι ο έρωτας της ζωής μου. Ο άνθρωπος για τον οποίο έκανα ταξίδια. Ο άνθρωπος για τον οποίο ήμουν διατεθειμένος να αφήσω τα πάντα στη ζωή. Ο άνθρωπος για τον οποίο θα έριχνα το εγώ μου πιο κάτω και από εκεί που είναι.

Γνωριστήκαμε στο νησί της κοινής μας καταγωγής το καλοκαίρι του σωτήριου έτους 2004. Γνωριστήκαμε μέσω ενός κοινού γνωστού και δεν ξέραμε ο ένας ότι ο άλλος είναι γκέι μέχρι που βρεθήκαμε τυχαίο σε chat room γνωστού channel. Τυχαίο ή μοιραίο? Τις επόμενες μέρες περάσαμε όμορφες στιγμές στην Αθήνα. Τόσο όμορφες που όταν έπρεπε να τον αποχαιρετήσω στο τρένο της μεγάλης φυγής για τη συμπρωτεύουσσα, ήταν μάλλον η πρώτη φορά που δάκρυσα για άνθρωπο στη ζωή μου.

Τις επόμενες μέρες νομίζω πως δεν είχα την ωριμότητα να καταλάβω σε τι κατάσταση βρισκόμουν. Δεν ήξερα τι ήταν για μένα, δεν ήξερα τι ρόλο θα έπαιζε. Πίστευα πως θα ήμασταν φίλοι. Μιλούσαμε για γκόμενους σα να μη συμβαίνει τίποτα. Δε μπορούσα να καταλάβω πως βυθιζόμουν όλο και πιο πολύ σε αυτό που λένε έρωτα (κλισέ ατάκα αλλά αυτή είναι η αλήθεια).

Είναι ένας άνθρωπος που μπορούσα να παρατήσω πολλά πράγματα προκειμένου να του κάνω τα χατήρια. Ένας άνθρωπος με τον οποίο περνούσαμε πολλές ώρες μαζί χωρίς να βαριόμαστε. Ένας άνθρωπος εγωιστής. Ένας άνθρωπος που με αγαπούσε. Ένας άνθρωπος που τελικά ακόμα και τώρα δεν ξέρω τι είναι για μένα και αν σήμαινα κάτι για αυτόν... Το ψάχνω...

Έπιασε βροχή

Πριν λίγο έπιασε δυνατή καταιγίδα. Δεν ξέρω γιατί αλλά βγήκα έξω. Στάθηκα στη βροχή, άπλωσα το χέρι μου, ένιωσα τις ψιχάλες. Έκανα ένα βήμα παραπάνω και ένιωσα τη βροχή στο κεφάλι μου. Δε φοβήθηκα. Προχώρησα ακόμα πιο πέρα μέχρι που η βροχή με έπιανε ολόκληρο. Για κάποιο λόγο ήθελα να καθαριστώ από τον παλιό μου εαυτό. Να νιώσω άδειος για να μπορέσω να προχωρήσω ξανά μπροστά.

Πάντα είχα μία τάση να δένομαι με το παρελθόν και κυρίως με τους ανθρώπους που σχετίζονται με αυτό. Και εξαιτίας αυτού πληγωνόμουν. Έτσι και τώρα. Έπειτα από 3 χρόνια και κάτι μήνες, έχω φτάσει σε σημείο να μην του μιλάω. Τον βλέπω να μπαίνει στο msn, με βλέπει αλλά πλέον δε λέμε τίποτα. Ήρθε σαββατοκύριακο στην Αθήνα αλλά δε βρεθήκαμε. Μπορούσα να τον δω τυχαία αλλά δεν ήθελα. Γιατί σκεφτόμουν πως θα του μιλήσω και δεν το ήθελα. 1,5 μήνα τώρα δεν έχουμε ανταλλάξει κουβέντα εκεί που άλλοτε μιλούσαμε άπειρες ώρες στο τηλέφωνο. Και όμως, όσο σκέφτομαι το πόσο θα μου λείψει, τόσο σκέφτομαι το πόσο καλά είμαι χωρίς τους καυγάδες και χωρίς το να πρέπει να στενοχωριέμαι που μιλάμε.

Πως ξέρεις ότι πρέπει να προχωρήσεις μπροστά σβήνοντας το παρελθόν?

Και αν κάνεις λάθος και αυτό που θες να αφήσεις πίσω είναι αυτό που σου λείπει?

Και αν όμως αυτό που θες να αφήσεις πίσω τελικά σε στενοχωρεί και σου κάνει κακό?

Μπήκα μέσα. Η βροχή δε σταμάτησε ακόμα. Σημάδι?

Ένας μήνας αρκεί...

... για να δεις ότι η ζωή είναι μικρή για να κάνεις κακές σκέψεις

... για να αποφασίσεις πως αν είσαι γκέι, τελικά πρέπει να συμβιβαστείς και με τη μοναξιά σου

... για να συνειδητοποιήσεις πως κάποιος άνθρωπος που θεωρούσες σημαντικός, ίσως δε σε θεωρεί ο ίδιος τόσο σημαντικό

... για να νιώσεις πως όταν υπάρχει απόλυτη χημεία μεταξύ δύο ανθρώπων, η σχέση δε θα πετύχει, γιατί δεν υπάρχει η ανάγκη της ένωσης

Ναι... ένας μήνας αρκεί για να καταλάβεις όλα τα παραπάνω και ίσως ακόμη περισσότερα..

Στο γιατρό

Η ώρα πρέπει να ήταν λίγο μετά τις 10 όταν για πολλοστή φορά περίμενα στη γνωστή καρέκλα έξω από το γνώριμο πια γραφείο. Κοιτούσα τους περαστικούς, αρρώστους, νοσοκόμους και άλλους υπαλλήλους. Θυμάμαι ακόμα τις πρώτες φορές που πήγαινα στο γιατρό. Σαν μικρό παιδί. Στον παιδίατρο. Σήμερα η κατάσταση έχει αλλάξει. Και ο χρόνος περνούσε. Δεν ήθελα να ξέρω τι ώρα είναι. Δεν ήθελα να ξέρω τι θα συμβεί στο μέλλον. Παρότι το έχω συνηθίσει να περιμένω το γιατρό να φέρει τα αποτελέσματα, κάθε φορά είναι σαν την πρώτη φορά. Ο γνωστός κόμπος στο στομάχι, το γνωστό αίσθημα του άγχους, ένα παγωμένο βλέμμα και να μαι πάλι να κοιτάω τον κόσμο που πηγαινοερχόταν.

Τα αποτελέσματα ήταν καλά. Ξέρετε... Κάποιοι ιατρικοί όροι, ένα μπέρδεμα, ένα χαμόγελο του γιατρού, ένα παίξιμο με τα γυαλιά του όπως πάντα, ένα συγκαταβατικό βλέμμα. Ήταν πλέον προβλέψιμος... Και όμως, μετά τα "καλά νέα" είχε να πει και τα κλασσικά. Πως χρειάζονται εξετάσεις, τομογραφίες και τα λοιπά... Τον κοιτούσα σαν χαμένος, σαν από άλλο πλανήτη. Ήξερε τι σκέφτομαι. Ήξερε πως αντιμετωπίζω το όλο θέμα με μια απάθεια...

Έφυγα για άλλη μια φορά χαζεύοντας τον κόσμο που περίμενε. Κάθε φορά όμως όλο και πιο αποδυναμωμένος. Κάθε φορά όλο και πιο κενός. Κενός γιατί δεν ήξερα πότε θα είναι η επόμενη φορά και τι θα έχει συμβεί ως τότε.

Είναι άσχημο να μη μπορείς να κάνεις όνειρα...

Ο πρώτος μου έρωτας

Η ερωτική μου ζωή ήταν μάλλον πάντα λιγάκι περίεργη. Μεγάλωνα σε επαρχία και δεν είχα πολλές επιλογές. Που να μιλήσω, τι να πω, πως να το πω, δεν ήξερα πως είναι να είσαι γκέι, δεν ήξερα ποιος είναι γκέι, δεν είχα ίντερνετ, δεν ήξερα τι είναι ο έρωτας, δεν ήξερα πως νιώθεις όταν είσαι ερωτευμένος. Ήθελα όμως να μάθω. Αναπολώ καμιά φορά τις στιγμές που τότε έβγαινα με συμμαθητές μέχρι το πρωί και ένιωθα πως περνάω καλά και τις συγκρίνω με τώρα που βγαίνω με τους φίλους μου και απορώ πως γινόταν να αντέχω το τότε.

Κατά καιρούς σκεφτόμουν διάφορους και τους ερωτευόμουν κεραυνοβόλα μέχρι να βρω κάποιον άλλο που θα έβλεπα στο δρόμο ή αλλού. Κανένας δεν είχε ενδιαφερθεί, οι περισσότεροι δε είχαν γκόμενες. Παρόλα αυτά εγώ επέμενα και τους σκεφτόμουν και τους φανταζόμουν πως ίσως μια μέρα....μπορεί....κάτι....να γίνει....λέμε τώρα... Λυπάμαι τον εαυτό μου σκεφτόμενος τι έκανα τότε. Δεν ξέρω καν αν είχα άλλη επιλογή. Έφτανα μέχρι στο να φλερτάρω με κορίτσια... Αλλά κατά βάθος ήθελα να φύγω.

Τον Α. τον γνώρισα σε μία εκδρομή που μας πήγε το καλό μας Υπουργείο Παιδείας. Ήταν ξανθός με γαλανά μάτια (τι κλισέ θα μου πείτε) και νομίζω πως τον ερωτεύτηκα από τις πρώτες στιγμές που τον είδα και μιλήσαμε μαζί. Γυρίζοντας στις ιδιαίτερες πατρίδες μας (δυστυχώς δεν είχαμε τις ίδιες) κρατήσαμε επικοινωνία. Τα κινητά τότε στο φόρτε τους, μόλις είχαν πρωτομπεί στα σχολεία. Ισοπεδώθηκα λιγάκι όταν μου είπε πως γούσταρε μια κοπελιά που ήταν στην εκδρομή. Παρόλα αυτά χαιρόμουν όταν μιλούσαμε, χαιρόμουν που είχαμε επικοινωνία. Τραγικό? Δεν ήξερα... Βρεθήκαμε άλλες 2 φορές σε ουδέτερα μέρη πριν έρθουμε Αθήνα. Τότε ξαναβρεθήκαμε... Αλλά όχι για πολύ. Χαθήκαμε ξανά, όπως χάνεσαι με τους περισσότερους φίλους από τέτοιες περιπτώσεις.

Τον ξαναείδα άλλες 2 φορές τυχαία. Τη μία μιλήσαμε για λίγο γιατί τον αναγνώρισα. Την άλλη δεν ήμουν σίγουρος ότι ήταν αυτός και δε μίλησα. Τον κοιτούσα όμως. Πριν 2 χρόνια ένας κοινός μας φίλος ο Γ. (στρ8 αυτός που δεν ξέρει για μένα) μου είπε πως τον είδε κάπου στην Αθήνα. Το παιδί που ήταν μαζί με το Γ. είπε για τον Α. πως σίγουρα είναι γκέι... Χαμογέλασα... Ενδόμυχα χάρηκα χωρίς να ξέρω γιατί... Και σκεφτόμουν πως θα ήταν αν του είχα μιλήσει...

Σίγουρα το να μη μιλάς για κάτι που έχεις μέσα σου, σου δημιουργεί απωθημένα μη γνωρίζοντας τι θα είχε συμβεί αν.... Μετανιώνω κάποιες φορές που δεν κατάφερα να του πω ποτέ τι νιώθω γιαυτόν... Μετανιώνω που μάλλον δε θα μου δοθεί ποτέ η ευκαιρία αυτή... Ακόμα και να προλάβω να τον ξαναδώ πριν φύγω, δεν ξέρω αν θα έχω πια το θάρρος να του το πω... δεν ξέρω αν θα έχει νόημα να του πω...

Είναι Παρασκευή βράδυ, τελευταία μέρα του Αυγούστου, δεν ξέρω αν θα βγω. Έχω μία πρόταση αλλά δεν έχω όρεξη. Συνέβησαν διάφορα σήμερα που με τάραξαν. Είναι από τις βραδιές που θέλω να κάτσω σπίτι μόνος.

Ο έρωτας (όχι ο πρώτος αυτός ο αστείος, μιλάω για τον πραγματικό) δε μένει πια εδώ..

Ακόμα ένα καλοκαίρι

Άλλο ένα καλοκαίρι πέρασε. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που θα θυμάμαι από αυτό το καλοκαίρι.

Πέρασα ωραίες στιγμές μαζί με φίλους. Με έκαναν να ξεχαστώ, με έκαναν να περνάω καλά, με έκαναν να μη στενοχωριέμαι. Ζούσα σε ένα όνειρο? Όχι... Είναι απλά αυτές οι λίγες στιγμές για τις οποίες ζούμε... αυτές οι στιγμές που περιμένουμε με ανυπομονησία...

Πέρασα ωραίες στιγμές μαζί με τον Ορέστη που μου άνοιξε την καρδιά του. Με βρήκε ωραίο, τον βρήκα γοητευτικό και ξεκίνησε ένα ειδύλλιο. Κράτησε λίγο γιατί έτσι είναι οι έρωτες των διακοπών, γιατί εγώ έπρεπε να γυρίσω στην Αθήνα, ίσως γιατί ήταν απλά μια περιπέτεια και δε μας ένοιαζε το κάτι παραπάνω. Εγώ είχα ανάγκη να βρω κάποιον, αυτός όπως μου εξομολογήθηκε δεν ένιωθε να έχει πέραση οπότε κάπου δέσαμε...

Πέρασα άσχημες στιγμές μαζί με εκείνον,τον φίλο και έρωτα της ζωής μου, όταν δεν ασχολιόταν μαζί μου αλλά έψαχνε και (δυστυχώς) βρήκε άλλον, έστω και αν ήταν για μία βραδιά, έστω και αν μετά ζητούσε εμένα, φιλικά πάντα.. Αλλά για αυτόν θα σας μιλήσω άλλη φορά...

Πέρασα άσχημες στιγμές όταν για κάποιες ώρες ένιωσα τον εαυτό μου αδύναμο, έτοιμο να καταρρεύσει... Δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω, κανείς δεν ήθελα να καταλάβει κάτι..

Σκέψεις, εικόνες και ένα παγωμένο χαμόγελο σαν της Μόνα Λίζα στο πρόσωπό μου... Ήταν καλά ή όχι? Δεν ξέρω αν με νοιάζει πια.. Σημασία έχει πως κατάφερα να το ζήσω...και να το ξεπεράσω...και αυτό...