Χριστούγεννα και άλλα αφρικάνικα παραμύθια

Χριστούγεννα 2007 : Η μαμά ετοιμάζει το γιορτινό τραπέζι. Εγώ διακατέχομαι από μια πλήρη αδιαφορία, ίσως γιατί δε μιλάω με τον Θ. που κάθε γιορτές τις περνούσαμε μαζί στα μέρη της καταγωγής μας. Φέτος δεν είχα ούτε αυτόν το λόγο να περιμένω τις γιορτές. Όμως έπρεπε να δω τους δικούς μου, είμαι σίγουρος ότι η μαμά μου θα έβαζε τα κλάματα αν δεν έκανα μαζί τους Χριστούγεννα και έτσι αποφάσισα για φέτος να είμαι μαζί τους για λίγες γιορτινές μέρες ενώ την Πρωτοχρονιά θα επιστρέψω στο κλεινόν άστυ. Δεν ξέρω γιατί, αλλά άλλες χρονιές μου άρεσε να κανονίζω κάτι καλό για την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, έτσι για να μπει καλά ο νέος χρόνος. Φέτος, θέλω να μείνω μόνος μου. Να μείνω σπίτι, να φορέσω τα καλά μου, να ανάψω τα φωτάκια του δέντρου, να πίνω σαμπάνια σε ψηλό ποτήρι, να άκουω τα αγαπημένα μου τραγούδια και να περιμένω να μπει ο χρόνος. Μόνος...
Χριστούγεννα 2006 : Τα Χριστούγεννα του 2006 ήμασταν μαζί με το Θ. Ήταν μάλλον και η αρχή του τέλους. Είχαμε περάσει πάρα πολύ ωραία. Κάναμε ότι κάνει ακριβώς ένα ζευγάρι αλλά χωρίς να το έχουμε ομολογήσει μεταξύ μας. Μετά από εκείνες τις μέρες όμως, άρχισαν και οι τριγμοί στη σχέση μας. Η απόσταση και μάλλον η «έλλειψη» του να είμαστε μαζί οδήγησε σε εντάσεις και τσακωμούς που ξεκινούσαν από κάτι απλό και κατέληγαν σε κάτι βαθυστόχαστο. Μάλλον ο ένας είχε σκοπό να πληγώσει τον άλλο, να του δείξει ότι περνάει καλύτερα εκεί που είναι.
Ήταν η αρχή του τέλους που έριξε την αυλαία της ένα χρόνο μετά.

Μου λείπει...

...που δε μπορώ να τον πάρω τηλέφωνο να του πω κάτι που συνέβη στη ζωή μου

...που δε παίρνει ούτε αυτός τηλέφωνο να μου πει κάτι συνέβη στη δική του ζωή

...που με κοιτούσε με εκείνο το βλέμμα και καταφέρναμε να επικοινωνήσουμε

...που πηγαίναμε βόλτες και με πείραζε

...που δεν ξέρω τι κάνει πια

...που βρισκόμασταν με τις ώρες χωρίς να μας νοιάζει

...που μου μαγείρευε και με τάιζε στο στόμα

...που χορεύαμε μόνοι μας στο δωμάτιό μου

...που κοιμόμασταν αγκαλιά

...που του χάιδευα τα μαλλιά και έκανε "άου" όταν τα μπέρδευα

...που

...πο

...π

...

..

.

Μου λείπεις

Συμβαίνει τώρα

Παρότι έχω πολλά ενδιαφέροντα, παρότι μπορεί να έχω να κάνω κάτι όλη μέρα, παρότι μπορεί να έχω φίλους, για κάποιο λόγο, στο τέλος της μέρας νιώθω ο πιο μόνος άνθρωπος που ξέρω.

Δε μπορώ να καταλάβω τι είναι αυτό που λείπει. Ότι και αν έχω, ότι και αν αποκτώ, ότι και αν συμβαίνει, λείπει αυτό που λέμε ψυχική ηρεμία. Είναι δύσκολο να μη μπορείς να γαληνέψεις την ψυχή σου. Ακόμα πιο δύσκολο είναι να προσπαθείς να το κάνεις μόνος..

P.S.
* Υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι τον Θ. και στενοχωριέμαι. Εκείνο που με στενοχωρεί περισσότερο είναι πως ίσως δεν αξίζει να στενοχωριέμαι για αυτόν και δεν έχω κάποιον άλλο.
* Οι πονοκέφαλοι πέρασαν τις τελευταίες μέρες.

Τον λένε Θ.

και είναι ο έρωτας της ζωής μου. Ο άνθρωπος για τον οποίο έκανα ταξίδια. Ο άνθρωπος για τον οποίο ήμουν διατεθειμένος να αφήσω τα πάντα στη ζωή. Ο άνθρωπος για τον οποίο θα έριχνα το εγώ μου πιο κάτω και από εκεί που είναι.

Γνωριστήκαμε στο νησί της κοινής μας καταγωγής το καλοκαίρι του σωτήριου έτους 2004. Γνωριστήκαμε μέσω ενός κοινού γνωστού και δεν ξέραμε ο ένας ότι ο άλλος είναι γκέι μέχρι που βρεθήκαμε τυχαίο σε chat room γνωστού channel. Τυχαίο ή μοιραίο? Τις επόμενες μέρες περάσαμε όμορφες στιγμές στην Αθήνα. Τόσο όμορφες που όταν έπρεπε να τον αποχαιρετήσω στο τρένο της μεγάλης φυγής για τη συμπρωτεύουσσα, ήταν μάλλον η πρώτη φορά που δάκρυσα για άνθρωπο στη ζωή μου.

Τις επόμενες μέρες νομίζω πως δεν είχα την ωριμότητα να καταλάβω σε τι κατάσταση βρισκόμουν. Δεν ήξερα τι ήταν για μένα, δεν ήξερα τι ρόλο θα έπαιζε. Πίστευα πως θα ήμασταν φίλοι. Μιλούσαμε για γκόμενους σα να μη συμβαίνει τίποτα. Δε μπορούσα να καταλάβω πως βυθιζόμουν όλο και πιο πολύ σε αυτό που λένε έρωτα (κλισέ ατάκα αλλά αυτή είναι η αλήθεια).

Είναι ένας άνθρωπος που μπορούσα να παρατήσω πολλά πράγματα προκειμένου να του κάνω τα χατήρια. Ένας άνθρωπος με τον οποίο περνούσαμε πολλές ώρες μαζί χωρίς να βαριόμαστε. Ένας άνθρωπος εγωιστής. Ένας άνθρωπος που με αγαπούσε. Ένας άνθρωπος που τελικά ακόμα και τώρα δεν ξέρω τι είναι για μένα και αν σήμαινα κάτι για αυτόν... Το ψάχνω...

Έπιασε βροχή

Πριν λίγο έπιασε δυνατή καταιγίδα. Δεν ξέρω γιατί αλλά βγήκα έξω. Στάθηκα στη βροχή, άπλωσα το χέρι μου, ένιωσα τις ψιχάλες. Έκανα ένα βήμα παραπάνω και ένιωσα τη βροχή στο κεφάλι μου. Δε φοβήθηκα. Προχώρησα ακόμα πιο πέρα μέχρι που η βροχή με έπιανε ολόκληρο. Για κάποιο λόγο ήθελα να καθαριστώ από τον παλιό μου εαυτό. Να νιώσω άδειος για να μπορέσω να προχωρήσω ξανά μπροστά.

Πάντα είχα μία τάση να δένομαι με το παρελθόν και κυρίως με τους ανθρώπους που σχετίζονται με αυτό. Και εξαιτίας αυτού πληγωνόμουν. Έτσι και τώρα. Έπειτα από 3 χρόνια και κάτι μήνες, έχω φτάσει σε σημείο να μην του μιλάω. Τον βλέπω να μπαίνει στο msn, με βλέπει αλλά πλέον δε λέμε τίποτα. Ήρθε σαββατοκύριακο στην Αθήνα αλλά δε βρεθήκαμε. Μπορούσα να τον δω τυχαία αλλά δεν ήθελα. Γιατί σκεφτόμουν πως θα του μιλήσω και δεν το ήθελα. 1,5 μήνα τώρα δεν έχουμε ανταλλάξει κουβέντα εκεί που άλλοτε μιλούσαμε άπειρες ώρες στο τηλέφωνο. Και όμως, όσο σκέφτομαι το πόσο θα μου λείψει, τόσο σκέφτομαι το πόσο καλά είμαι χωρίς τους καυγάδες και χωρίς το να πρέπει να στενοχωριέμαι που μιλάμε.

Πως ξέρεις ότι πρέπει να προχωρήσεις μπροστά σβήνοντας το παρελθόν?

Και αν κάνεις λάθος και αυτό που θες να αφήσεις πίσω είναι αυτό που σου λείπει?

Και αν όμως αυτό που θες να αφήσεις πίσω τελικά σε στενοχωρεί και σου κάνει κακό?

Μπήκα μέσα. Η βροχή δε σταμάτησε ακόμα. Σημάδι?

Ένας μήνας αρκεί...

... για να δεις ότι η ζωή είναι μικρή για να κάνεις κακές σκέψεις

... για να αποφασίσεις πως αν είσαι γκέι, τελικά πρέπει να συμβιβαστείς και με τη μοναξιά σου

... για να συνειδητοποιήσεις πως κάποιος άνθρωπος που θεωρούσες σημαντικός, ίσως δε σε θεωρεί ο ίδιος τόσο σημαντικό

... για να νιώσεις πως όταν υπάρχει απόλυτη χημεία μεταξύ δύο ανθρώπων, η σχέση δε θα πετύχει, γιατί δεν υπάρχει η ανάγκη της ένωσης

Ναι... ένας μήνας αρκεί για να καταλάβεις όλα τα παραπάνω και ίσως ακόμη περισσότερα..

Στο γιατρό

Η ώρα πρέπει να ήταν λίγο μετά τις 10 όταν για πολλοστή φορά περίμενα στη γνωστή καρέκλα έξω από το γνώριμο πια γραφείο. Κοιτούσα τους περαστικούς, αρρώστους, νοσοκόμους και άλλους υπαλλήλους. Θυμάμαι ακόμα τις πρώτες φορές που πήγαινα στο γιατρό. Σαν μικρό παιδί. Στον παιδίατρο. Σήμερα η κατάσταση έχει αλλάξει. Και ο χρόνος περνούσε. Δεν ήθελα να ξέρω τι ώρα είναι. Δεν ήθελα να ξέρω τι θα συμβεί στο μέλλον. Παρότι το έχω συνηθίσει να περιμένω το γιατρό να φέρει τα αποτελέσματα, κάθε φορά είναι σαν την πρώτη φορά. Ο γνωστός κόμπος στο στομάχι, το γνωστό αίσθημα του άγχους, ένα παγωμένο βλέμμα και να μαι πάλι να κοιτάω τον κόσμο που πηγαινοερχόταν.

Τα αποτελέσματα ήταν καλά. Ξέρετε... Κάποιοι ιατρικοί όροι, ένα μπέρδεμα, ένα χαμόγελο του γιατρού, ένα παίξιμο με τα γυαλιά του όπως πάντα, ένα συγκαταβατικό βλέμμα. Ήταν πλέον προβλέψιμος... Και όμως, μετά τα "καλά νέα" είχε να πει και τα κλασσικά. Πως χρειάζονται εξετάσεις, τομογραφίες και τα λοιπά... Τον κοιτούσα σαν χαμένος, σαν από άλλο πλανήτη. Ήξερε τι σκέφτομαι. Ήξερε πως αντιμετωπίζω το όλο θέμα με μια απάθεια...

Έφυγα για άλλη μια φορά χαζεύοντας τον κόσμο που περίμενε. Κάθε φορά όμως όλο και πιο αποδυναμωμένος. Κάθε φορά όλο και πιο κενός. Κενός γιατί δεν ήξερα πότε θα είναι η επόμενη φορά και τι θα έχει συμβεί ως τότε.

Είναι άσχημο να μη μπορείς να κάνεις όνειρα...